Balita
Kahanga-hanga ang unang misyon ng 007 First Light na puno ng magagandang pasabog at aksyong nakakapakapit sa iyong upuan
C
Charlie Wacholz
Sinundan namin si Bond sa unang antas ng laro. Inatasang habulin ang tila nag-ibang landas na si 009 kasama ng iba pang MI6 na ahente, patungo sina Bond at ang mga kaibigan niya sa mapanganib na laban ng chess sa villa sa kabundukan ng Slovakia. Gaya ng nakasanayan, naka-disguise siya—ngayon ay bilang tsuper na nagmamaneho sa kanyang grupo papunta sa salu-salong may checkerboard na tema. Hindi nga lang siya ganoon kasaya tungkol dito. Nagbibitaw si Bond ng mga biro sa kanyang mga kasama gamit ang pamilyar niyang tuyong uri ng pagpapatawa, habang binabagtas nila ang kabundukan ng Carpathian bago makarating sa gate ng kastilyo. Pagkatapos, naipit siya sa gawain sa paradahan.
Gaya ng larong nito, nagsisimula ang First Light noong nagsimula ang karera ni Bond bilang espiya. Sa edad na 26, hindi pa niya nakukuha ang kanyang 00; ang tanyag na lisensiya para pumatay. At halata ito. Padalos-dalos siya at sabik na patunayan ang sarili; gaya ng narinig natin sa reveal trailer, ang bersyon ng Bond na ito ay parang sandatang wala pang target.
Sabik na makakita ng aksyon, mabilis lang nakahanap si Bond ng target, sa miyembro ng kawani sa kaganapang gumawa ng kahina-hinalang kilos. Dito talaga nagsimula ang misyon sa demo; ipinakita ng nagde-demo ang isa sa maraming solusyon sa mas linear at cinematic na bersyon ng stealth-puzzle ng IO, ginamit ang mga garden hose at tranquilizer dart para guluhin ang mga bouncer habang sinasamantala ang paligid para makalusot sa kaganapan. Umubra ito, pero agad din siyang pinigil pagkapasok—dito na sana papasok si Agent 47 ng IO para pabagsakin ang kawani ng kaganapan (o baka mas grabe pa). Sa halip, seryosong sinabi ni Bond na isa siya sa kawani ng seguridad para sa kaganapan, at nagsasagawa ng perimeter check, bago niya sinermunan ang housekeeper na nakakita sa kanya. Hiniling ng IO na huwag magrekord ng audio o video, pero isa ito sa maraming nakakatawang eksena para sa pangkat ng media sa demo na talagang nakuha ang tuyong uri ng pagpapatawa ni 007.
Magandang halimbawa rin ito kung paano binabagay ng IO ang kanilang puzzle-sandbox na estilo sa Bond vibe: mas mabilis ang takbo at mas cinematic ang dating. Mas kaunti na rin ang kalokohan, pero may halong kapilyuhan pa rin, lalo na nang sumunod agad ang habulan ng kotse. Medyo tumalon-talon ang IO sa demo para iwasan ang mga spoiler sa kuwento. Pagkatapos pumasok sa salu-salo (at nakaiwas sa kanyang commanding officer), lumipat ang demo sa eksena kung saan sinasakyan ni Bond ang mas magarang kotse kaysa sa una niyang dala. Isang misteryosong babae, na isa ring espiya ng France, ang nag-abot sa kanya ng susi habang kinakalikot niya ang goldenrod na muscle car, bago nila habulin si 009.
Sa panonood ng demo, napansin kong masyadong matagal ang habulan. Pero siguradong ang pagkontrol sa sasakyan—habang lumiliko ito sa mga kalsada sa gilid ng bundok, sumasalpok sa mga plaza ng maliit na bayan, at gumagawa ng mga mala-cartoon na slow-motion na lundag na si Bond lang ang may kakayahang gumawa—habang siya at ang posibleng kakampi ay nagbibiruan na parang eksenang hango mula sa isa sa mga pelikula. Isa sa mga mahuhusay.
Pagkatapos ng huling lundag (ngayon mula sa likuran ng isang flatbed truck), pumayag ang bagong kaibigan ni Bond na siya ang humabol, na nagtapos sa isang kamangha-mangha at pasabog na finale na tuluyang nagpamangha sa akin.
Nilinaw ng IO na puwede kang pumili ng mas tahimik na diskarte sa parteng ito, pero mas pinili ang mas maaksyon, na akmang-akma para sa ika-3 yugto ng pelikula ni Bond. Hinarang siya ng guwardiya, pero naunahan na kaagad ito ni Bond bago pa man nito mahawakan ang baril, at doon na nagsimula ang putukan. Ang sumunod ay ang isa sa pinaka-nakakamanghang dinamikong pagkakasunod-sunod ng labanang nakita ko sa ganitong klase ng laro, na punong-puno ng yabang at tapang, na bagay sa batang espiyang lumalaban papunta sa airfield. Nagpalitan ang laban sa pagitan ng barilan, kung saan pinupulot ni Bond ang mga nahulog na armas at ginagamit ang mga puwedeng pasabugin tulad ng mga kotse, tangke ng gasolina, at mahihinang bahagi ng paligid para baguhin ang sitwasyon, at mga matitinding suntukang may nakakagulat na iba-ibang animation. Umabot pa sa puntong sinunggaban ni 007 ang kalaban mula sa mataas na plataporma, ibinagsak sa lupa, sinundan ng suntok, at kinuha ang kanyang baril.
Habang tumatakbo siya sa airfield, na hindi naman perpektong lugar para sa barilan sa shooter na gumagamit ng cover system, patuloy na nagbabago ang paligid nang may mga Escalade na puno ng kalaban ang dumadating mula sa gilid ng runway, pero matalinong nasolusyunan ni Bond ang isyu gamit ang ilang bala na tama ang pagkakalagay sa puwesto. Ito na marahil ang paborito kong parte ng demo na napakaganda na sa simula pa lang, lalo na dahil bilib ako kung paano nagawang gawing mapanghamon at kapana-panabik ng IO ang patag na sementadong runway bilang antas ng shootout nang hindi lang basta naglalagay ng mga kahon para pagtaguan.
Sa huli, muntik na niyang maabutan ang kargamentong eroplano bago ito lumipad, at nasabugan pa siya ng forklift. Hindi tumatanggap ng “hindi” bilang sagot si Bond, nang-hijack siya ng sasakyan sa runway at ginamit ito para habulin ang eroplano, at sa huli’y nakapasok din siya sa eksenang parang pagpupugay sa eksena sa airport ng Casino Royale at sa A400 sequence ng Mission: Impossible Rogue Nation, dalawa sa pinakamahusay na aksyon para sa spy genre nitong mga nakaraang taon.
Pagkapasok niya, ginamit niya ang Q Watch para i-hack ang kargamentong eroplano at kontrolin ang Roll habang tumatakbo siya sa loob ng cabin, binabaril ang mga pinto para bumukas at ginagamit ang pagkakiling ng eroplano para itapon ang mga kargamento sa mga guwardiya hanggang sa siya mismo ang nilipad palabas ng eroplano. Sa himpapawid, hinabol niya ang kalabang lumilipad sa himpapawid para nakawin ang parachute pack nito sa tensyonado, nakakasabik, at pasabog na pagwawakas na literal na nagpako sa akin sa upuan.
Natapos na ang demo, at bumukas na ang ilaw. Pero ang panga ko, hindi pa rin bumabalik. Maliban sa medyo humabang habulan ng sasakyan, umalis akong lubos na humahanga at nasasabik sa lahat ng ginawa ng IO sa karakter at sa IP. Maaaring hindi pa ito ang pilyong Connery, ang makisig na Brosnan, o ang astig na Craig na nagbigay-buhay kay Bond sa loob ng mahigit kalahating siglo, at sigurado akong may ilang tagahanga na hindi ito magugustuhan—lalo na at halatang malaki ang impluwensya ng Mission: Impossible na serye rito. Pero hindi ibig sabihin nitong pumalya ang bersyon ng IO. Mula sa pagsusulat, sa mga gadget, hanggang sa bilis ng mga antas at aksyon, buo ang tiwala ko na ang First Light ay magiging tunay na kuwento ni Bond, kahit wala pa siyang 00 o ng tahimik na kumpiyansa ng mas batikang espiya.
I-wishlist na ang 007 First Light sa Epic Games Store.