W 2019 Jesse Faden weszła z ruchliwej ulicy gdzieś w Nowym Jorku do Najstarszej Siedziby i zanurzyła się po raz pierwszy w paranormalny świat, który miał ją na zawsze odmienić. Ponad sześć lat później jej brat, Dylan, zmierza w przeciwnym kierunku.

Jak to ujmuje dyrektor kreatywny, Mikael Kasurinen, Control, opowiada o drodze Jesse do stanowiska dyrektora Federalnego Biura Kontroli (FBK). Podróż zaczyna się od tego, co znane, lecz szybko rozpływa się w nieznanym i wciąga graczy w rzeczywistość wypełnioną paranormalnymi bytami, przerażającymi istotami spoza naszego wymiaru, oraz tajemnicą tak ogromną, że pod koniec gry dostrzegamy zaledwie jej zarys.

„To było jej przeznaczenie” – mówi Kasurinen. „Pierwsze pięć minut Resonant skupia się na Dylanie, który wychodzi przed Najstarszą Siedzibę”.

Teraz, gdy zbliża się zaplanowana na 2026 r. premiera Control Resonant, brat Jesse, Dylan, stawia pierwsze kroki w zmienionym nie do poznania Nowym Jorku, uciekając z miejsca, które wbrew własnej woli musiał przez niemal całe życie uważać za dom. Podróż Jesse kształtowała izolacja; ścieżka Dylana prowadzi na zewnątrz, w świat, którego tak naprawdę nigdy nie poznał. Jego historia wciąż jest głęboko związana ze zjawiskami paranormalnymi, lecz staje się historią odkrywania siebie i świata, i prób zrozumienia, co to znaczy być człowiekiem.

„Podróż, z którą mamy teraz do czynienia, to odwrotność poprzedniej” – wyjaśnia Kasurinen. „W związku z tym i przestrzeń jest niejako odwrócona. Najstarsza Siedziba może być przytłaczająca i klaustrofobiczna. Dylan jest do tego przyzwyczajony. Teraz wkracza w świat oświetlony słońcem, co jest dla niego nowością. To, co jest normalne dla nas, jest dziwne dla Dylana”.

Studio Remedy postrzega Control i jego kontynuację jako coś w rodzaju rodzeństwa, tak jak rodzeństwem jest dwoje głównych bohaterów, którzy stanowią oś paranormalnej gry akcji i przygody oraz jej RPG-owej kontynuacji. Gry uzupełniają się nawzajem, choć zarazem rozwijają odmienne style rozgrywki i narracji.

Control, podobnie jak inne mistyczne, oparte na narracji przygody dla jednego gracza, które znajdziemy w katalogu Remedy, śledzi losy pojedynczej bohaterki, Jesse Faden, która przedziera się przez ponury monolit biurowca, stanowiącego siedzibę opanowanej przez siły spoza naszego wymiaru tajnej agencji federalnej. Wpływ ten jest opisywany jako „earworm” – tak jak nazywamy piosenkę, która wpada nam w ucho i nie sposób się jej pozbyć. Jesse przedziera się przez kolejne korytarze, gnana jednym celem: odnaleźć brata.

Zmierzywszy się z serią okropności, w tym zwłokami, niepokojącymi eksperymentami naukowymi i wymykającymi się ludzkiemu pojmowaniu zjawiskami, Jesse wreszcie spotyka Dylana. Od kiedy uprowadziło go FBK, nie mieli kontaktu; teraz uwalnia go od spaczenia, które ogarnęło Biuro.

Dowiadujemy się więcej o dzieciństwie Jesse i Dylana w Ordinary w stanie Maine; jak ujawnił dodatek DLC wypuszczony po głównej grze Control, stracili rodziców w następstwie spowodowanego przez tajemniczy projektor slajdów incydentu. Kiedy ostatni raz widzieliśmy Dylana, zapadał w śpiączkę... i w tym samym punkcie spotykamy go ponownie.

Zza biurka na bruk

Dylan nie tylko zastaje biuro w kryzysie. Po raz pierwszy od lat odzyskuje niezależną świadomość, tylko po to, by odkryć, że cała dzielnica została opanowana przez wielowymiarowe byty, zarówno znane, jak i nieznane.

Gracz śledzi jego drogę z brutalistycznego labiryntu biurowca pełnego paranormalnych eksperymentów na ulice bardziej otwartej, nowoczesnej i wymiarowo wypaczonej wersji Nowego Jorku. Po mieście, które niegdyś było zupełnie nieświadome istnienia działającego za kulisami Control Federalnego Biura Kontroli grasują teraz dziwaczne anomalie i stworzenia, które Biuro do tej pory utrzymywało w ryzach.

„Zobaczycie zwyczajne rzeczy” – mówi Kasurinen, odnosząc się do takich przedmiotów jak drzewa i samochody. „A potem zobaczycie te stworzenia chodzące wśród nich. Wszystko przesyca uczucie emocjonalnego terroru, choć jest biały dzień – niełatwo osiągnąć taką atmosferę”.

Większość treści Control Resonant wciąż jest owiana tajemnicą, ponieważ Kasurinen i reszta zespołu deweloperów z Remedy chcą, aby podczas pierwszej rozgrywki gracze doznali szoku, a nawet bali się, doświadczając po raz pierwszy atmosfery wypaczonej wersji Manhattanu. Nie wiadomo, jaka katastrofa doprowadziła do wydostania się Syku i innych bytów z Najstarszej Siedziby, ale pojawiło się coś nowego, a FBK nie ma zasobów, by nad tym zapanować.

Historia Dylana to dla fanów Remedy mieszanka elementów nowych i dobrze znanych. Po Nowym Jorku grasują wrogowie tacy, jak Syk i Pleśń, którym udało się wyrwać poza Najstarszą Siedzibę. Samo Biuro nadal działa, próbując zareagować na kolejne niebezpieczeństwo, choć jest niemal zniszczone po wydarzeniach z pierwszej gry. Choć w Control i FBC: Firebreak dotknięto poniekąd tematu pochodzenia paranormalnych bytów i początków Biura, pojawiło się niewiele odpowiedzi. Resonant zaczyna rozwijać ten wątek.

„Zaczyna” – zaznacza Kasurinen. „Jeśli odsłonić za wiele, można zepsuć atmosferę tajemnicy. Syk musi być nieprzewidywalny; gracz nie może się domyślać, co dalej. Jeśli podać wszystko na tacy, cały czar pryśnie.”

W dużej mierze to Manhattan jest osią Control Resonant – tak, jak w pierwszej części Control w centrum stała Najstarsza Siedziba. Studio Remedy chciało dać graczom więcej możliwości doświadczeń w grze, lecz zachować poczucie narastającej, niemożliwej do zgłębienia tajemnicy. Dążyło do połączenia wielowymiarowej intrygi Control, gdzie każde pytanie zdaje się rodzić kolejne, ze skalą emocji towarzyszących rozgrywającej się w czasie rzeczywistym potężnej destabilizacji całego miasta.

Poruszając się po ogarniętych chaosem alejkach i ulicach gracze zapewne będą sobie zadawać bardzo podobne pytania jak kiedyś, gdy mijali lodówkę, którą trzeba było mieć stale na oku, by nie zamieniła się w śmiertelne niebezpieczeństwo.

Nowy Jork... poza kontrolą

Walcząc jako Jesse w Najstarszej Siedzibie gracze mieli pewien ograniczony dostęp do labiryntu biur, laboratoriów i jednostek zabezpieczających. Było to nieliniowe doświadczenie, które zapewniało im swobodę w wyborze miejsca, do którego się udawali, i anomalii, które mogli napotkać.

Świat był podzielony na odrębne sekcje budynku, niekiedy przypominające prawdziwe działy, jakie można znaleźć w biurze korporacji. Niektóre z nich jednak były jak rodem z dziwacznego koszmaru. Gracze poruszali się po tych przestrzeniach pieszo, windami, a czasami przez szyby wentylacyjne. W świecie Control Najstarsza Siedziba podlegała ustawicznym zmianom, a to oznaczało, że w miarę postępów w grze otwierały się nowe ścieżki.

Remedy określa Control Resonant jako grę „nieliniową”, a jej osią jest placówka terenowa FBK i punkt kontrolny. Stąd gracze mogą spoglądać na odległe punkty orientacyjne i zobaczyć inne strefy, gdzie już działają siły z innego wymiaru. Różne byty, takie jak Syk czy Pleśń, całkowicie opanowały niektóre obszary, przekształcając je i łamiąc przy tym znane ludziom prawa fizyki.

„Świat staje się bardziej przejrzysty” – tłumaczy Kasurinen. „Znacznie bardziej niż w Control, którym się inspirowaliśmy. W porównaniu do innych gier tutaj wszystko jest w większym stopniu przemyślane.”

Każda strefa opowiada historię tego, co się tam wydarzyło, a gracze mogą podchodzić do nich we własnym tempie, decydując, jak i kiedy zmierzyć się z każdym rozwijającym się ogniskiem katastrofy.

Pośpiewamy i Labirynt popielniczki

Chociaż kluczowym elementem gier Control i Alan Wake 2 jest eksploracja, niektóre z najbardziej pamiętnych momentów to te, gdy Remedy porzuca nawigację prowadzoną przez gracza i przejmuje sterowanie, prowadząc nas przez precyzyjnie zaprojektowane, fantastyczne sekwencje, których tempo, przestrzeń i widowiskowość są w pełni pod kontrolą twórców.

W Control to Labirynt popielniczki jest najwyraźniejszym przykładem tego zabiegu. Jest dynamiczny, zagmatwany i zakrzywia rzeczywistość, gdy Jesse Faden porusza się po jego w pełni reaktywnej przestrzeni, zmieniającej się wokół niej w rytm muzyki, która sprawia, że wroga struktura z innego wymiaru zmienia się w surrealistyczną, kierowaną rytmem sekwencję walki i ruchu. Od dezorientacji w obliczu fizycznie niemożliwej architektury przechodzimy stopniowo w płynny pęd, a wszystko, co nas otacza, zarazem staje się przeszkodą, jak i wyznacza rytm, odpowiadając na działania gracza w sposób, który wydaje się wyreżyserowany, a jednak spontaniczny.

Sekwencja „Pośpiewamy” w grze Alan Wake 2 to inna interpretacja tej samej koncepcji; tu narracyjny progres wciąga gracza w spektakl. Alan Wake podróżuje wśród zmieniających się jak w kalejdoskopie, teatralnych scen z jego własnej historii, a świat wokół zamienia się w precyzyjny teledysk, w którym walka, fabuła i autorefleksja zlewają się w jedno. Nie chodzi o to, by nawigować po tym doświadczeniu, ale by dać się mu ponieść, bo struktura poziomu zmienia się bez ustanku, w zgodzie z ideą widowiska.

„Wiemy, co w tych sekwencjach przemawia do graczy” – mówi Kasurinen; nie chce jednak zdradzić nic na temat potencjalnych wątków fabularnych Control Resonant.

Nakreśla filary koncepcyjne, na których opierało się studio Remedy podczas prac nad Resonant i zauważa, że zespół ma nadzieję nie tylko ponownie dać graczom poczucie trwożnego zachwytu, jakie odczuwali, grając w Control , ale także rozbudować je wraz z przedstawionym światem, który teraz wykracza daleko poza granice Najstarszej Siedziby.

„Chcemy, żeby wkroczenie do tego świata wywołało lęk i ekscytację” – mówi. „To ma być mieszanka strachu, napięcia, zachwytu, wszystko to ma uderzyć jednocześnie”.

Od początku pod Control-ą

Kasurinen, który pełnił funkcję reżysera gry w pierwszym Control, myślał o tym, co może nastąpić później już na długo przed tym, nim tytuł ukazał się w 2019 roku. Już tworząc pierwszą grę zespół zbierał pomysły, obmyślał elementy otoczenia i detale fabuły, które mogłyby ponownie się pojawić w nowym kontekście. W tamtym czasie był to nie tyle konkretny plan działania, co seria celowo niedookreślonych możliwości.

Kasurinen zaczął promować pomysł, z którego ostatecznie miało się narodzić Control Resonant, w 2020 roku; jednocześnie sprawował nadzór nad publikacją dwóch dodatków DLC do Control, które ukazały się w tym samym roku. Z początku sequel był bardziej kierunkiem koncepcyjnym niż dobrze zdefiniowanym projektem; ewoluował jednak stopniowo, w miarę, jak studio oceniało, co jeszcze mogłoby pomieścić uniwersum.

„Wiele z tych wczesnych lat było przygotowaniem gruntu” – dodaje, zaznaczając, że koncepcja nie otrzymała „zielonego światła” aż do 2022 roku. Remedy, jak wyjaśnił, działa jako studio wieloprojektowe, co oznacza, że w toku było już jednocześnie kilka dużych produkcji, w tym Alan Wake 2. „Układamy projekty w taki sposób, by nie kolidowały ze sobą”.

Ta struktura pozwoliła Resonant rozwijać się równolegle z innymi dużymi tytułami, ale oznaczało to również, że zespół musiał świadomie decydować o tym, kiedy i jak pomysły były brane na deweloperski warsztat. Nic nie postępowało w oderwaniu od reszty.

Kiedy zapadła decyzja o osadzeniu Resonant w Nowym Jorku, zespół stanął przed bardziej bezpośrednim i praktycznym pytaniem: czy ich istniejąca technologia udźwignie świat, jaki chcieli zbudować. Główna uwaga skupiała się na Northlight, autorskim silniku i zestawie narzędzi Remedy. Zespół nie był całkowicie pewien, czy poradzi on sobie z nasyceniem detali i planową nieprzewidywalnością wizji Resonant .

Po tym nastąpił okres wzmożonego i stałego rozwoju technicznego. Opracowano nowe narzędzia, zreorganizowano istniejące procesy i udoskonalono wewnętrzne systemy, aby lepiej dostosować je do rozległych środowisk przesiąkniętego pozawymiarową destabilizacją miasta. To był czas na ponowne przemyślenie tego, jak można by tworzyć i modyfikować w czasie rzeczywistym sam świat gry.

Temu okresowi rozwoju towarzyszyła również szersza ekspansja uniwersum Control . Równolegle z Resonant, Remedy tworzyło FBC: Firebreak, kooperacyjną rozgrywkę PvE skoncentrowaną na konfrontacji z Sykiem w Najstarszej Siedzibie. Razem projekty te zaczęły określać szersze ramy tego, czym mogłoby się stać Control, nie tylko jako samodzielna opowieść, ale jako połączony ekosystem doświadczeń, obejmujący różne formaty.

Szerzej pojęty katalog tytułów Remedy jest coraz częściej określany jako element tego, co studio nazywa „jednolitym uniwersum Remedy”, a czasami w skrócie – Remedyverse. Chociaż każda gra stanowi samodzielną całość, istnieją w nich powracające wątki tematyczne i narracyjne, które sugerują głębsze powiązania między tytułami, a wrażenie to wzmacniają celowe crossovery i elementy narracyjnego spoiwa, które łączy wszystkie historie.

Alan Wake pojawia się na przykład bezpośrednio w dodatku AWE do Control, łącząc wydarzenia z Bright Falls z dochodzeniami Federalnego Biura Kontroli . W innych miejscach historii Control pojawiają się takie postacie jak dr Casper Darling czy dozorca Ahti, a w całej twórczości studia rozbrzmiewają rozmaite echa innych zdarzeń i zjawisk. Połączenia te są przedstawiane jako efekt nakładania się rzeczywistości, w ramach którego postacie i niewyjaśnione siły zdają się rezonować między odrębnymi zdarzeniami w sposób nie do końca zrozumiały.

„Chcieliśmy, żeby tytuł Control stał się wszechstronną marką, ale na wszystko trzeba sobie zapracować. Nie mogliśmy po prostu zrobić czegoś przypadkowego” – podkreśla Kasurinen. „Mieliśmy trochę problemów z Firebreak, ale wszystko dokładnie przemyśleliśmy. Mamy ogólny plan, który obejmuje ścieżkę dla jednego gracza i ścieżkę dla wielu graczy, a także obszary, w których się one pokrywają”.

We wszystkich grach dla jednego gracza, dodaje, nadrzędna struktura pozostaje spójna. Każda historia zaczyna się od wielkiej katastrofy, która w fundamentalny sposób przekształca rzeczywistość, zmuszając zarówno postacie, jak i instytucje do reagowania na siły, które nie w pełni rozumieją i których być może nigdy w pełni nie zdołają kontrolować.

Czy Remedy Control-uje sytuację?

Fabuła w tworzonych na przestrzeni wielu lat serii, takich jak Control, może z czasem wymknąć się pierwotnym twórcom z rąk. Często zdarza się, że historie w grach ewoluują naturalnie w trakcie produkcji, a wyjaśnienia dodaje się później, poprawia lub celowo pozostawia bez rozwiązania, w miarę jak nowe pomysły nabierają kształtu. W przestrzeni między strukturą a improwizacją, interpretacja często staje się częścią samego projektu.

Społeczność Control zaakceptowała tę niejednoznaczność, tworząc obszerne teorie na temat Syku, Jesse i Dylana Fadenów, doktora Caspera Darlinga oraz motywacji stojących za zdarzeniami, które nie zostały w pełni wyjaśnione w grze. Luki między potwierdzoną narracją a niewyjaśnionymi zjawiskami stały się kluczową częścią sposobu, w jaki gracze angażują się w przedstawiony świat.

„Mamy jasną wizję zamiarów i rozwoju naszych postaci” – zapewnia Kasurinen. „Jakbyśmy umieszczali ich na łodzi i wpychali do wody. Na przykład Darling, który poniekąd się pojawia. Czasami wiesz dokładnie, co chcesz zrobić. Jest także sporo współpracy z Samem Lake'em, ponieważ postacie mają punkty styczne ze światem Alana Wake'a”.

W grach takich jak Control, gdzie duża część historii jest przekazywana za pośrednictwem dzienników audio, rozrzuconych tu i ówdzie dokumentów i narracji środowiskowej, brak bezpośredniej ekspozycji nie jest przypadkowy. Brakujące elementy są częścią szerszego podejścia narracyjnego, które przedkłada odkrywanie i interpretację nad całkowitą jasność.

„Prosta odpowiedź brzmi: tak, mamy plan” – podkreśla Kasurinen. „Ale plany czasem się zmieniają”.

Kontrola to pojęcie względne 

Pierwsza część Control, choć fizycznie rozgrywała się w granicach Najstarszej Siedziby, przedstawiała narrację, która wykraczała daleko poza jej mury. Przemierzała koszmary, wymiary, spotykała boskie byty i świadomy rezonans, który objawia się jako żywa energia. Skomplikowane? Można tak powiedzieć, ale to słowo nie oddaje w pełni celowości fragmentarycznej, wielowarstwowej narracji, która snuje się poprzez systemy, dokumenty i zmieniające się rzeczywistości. Wiele kwestii pozostaje nierozwiązanych lub są jedynie częściowo wyjaśnione, co zachęca graczy do samodzielnego poszukiwania sensu w poszczególnych elementach.

Dla Remedy historia zawsze obraca się wokół czegoś bardziej realnego: stawki gry.

„Potrzebna jest historia, której stawkę gracz rozumie. Wówczas podejmowaniu decyzji w imieniu postaci pojmuje ich wagę i konsekwencje, które z nich wynikają” – tłumaczy Kasurinen. „Czasami robi się nieco mistycznie i nie wyjaśniamy wszystkiego, ale milczenie niekiedy mówi więcej niż tysiąc słów”.

Kasurinen zauważa, że podczas gdy wiele elementów Control wydaje się celowo niejasnych, to kryją się za nimi wyrazistsze motywy emocjonalne i narracyjne. Niejasność jest celowa: pozwala graczom kształtować znaczenie, a jednocześnie wiąże konkretne wydarzenia z równie konkretnymi ludzkimi decyzjami i ich konsekwencjami.

„To bardzo fajne: patrzeć, jak ludzie tworzą własne teorie i coraz bardziej odjeżdżają” – mówi z uśmiechem. „Zdarza się jednak, że ich tok myślenia zmierza we właściwym kierunku”.

Dodaje, że wraz z zespołem Remedy śledzą często dyskusje społeczności wokół Control i powiązanych z tym tytułem projektów, w tym teorie fanowskie, które próbują nadać sens szerszemu uniwersum.

„Mamy hopla na punkcie Reddita” – wyznaje. „Czasem nawet czytamy coś i mówimy – o, to jest świetne”.

Ta otwartość na interpretacje bezpośrednio kształtuje Resonant. Mimo że nadal są obecne znane elementy międzywymiarowego konfliktu i paranaturalne byty, takie jak Syk, to punkt ciężkości zaczyna się przesuwać. Skala może być większa, ale nacisk pada mniej na abstrakcyjne idee, a bardziej na elementy „osobiste”, jak życiowe doświadczenia i ludzkie reakcje.

Nie tylko kierunek, w jakim zmierza fabuła, odzwierciedla tę zmianę perspektywy; widać ją w sposobie, w jaki od podstaw jest budowana gra.

Główne filary Resonant

Mimo że długo upłynęło między momentem, gdy Kasurinen po raz pierwszy wpadł na pomysł podróży Dylana przez Manhattan, a rozpoczęciem aktywnej pracy nad Control Resonant , Remedy miało już jasno określone kreatywne filary dla tego, czym miała być kontynuacja. Pozostały one niezwykle spójne i stabilne przez całe sześć lat rozwoju gry i kształtowały wszystko, od struktury narracyjnej po każdą chwilę rozgrywki.

Wśród tych zasad znalazły się powrót do żyjącego uniwersum stworzonego w ramach Control, rozwijanie postaci poprzez system progresji w stylu RPG, projektowanie walki zachęcającej do ciągłego ruchu i agresji, inscenizowanie spektakularnych sekwencji, które budzą podziw i grozę, oraz skupienie całej rozgrywki na podróży Dylana ku zrozumieniu, co to znaczy być człowiekiem. Razem tworzą one ramy, które wpływają na każdą warstwę projektu Resonant, od potyczek i systemów ruchu po to, jak otoczenie zmienia się i reaguje na gracza.

Skupienie na klimacie i skali jest istotne, biorąc pod uwagę, jak bardzo rozwinęło się uniwersum Control od premiery w 2019 roku: liczne DLC, spin-offy dla wielu graczy i narracyjne crossovery z inną ważną serią studia Remedy, którą jest Alan Wake. W miarę jak elementy uniwersum coraz bardziej się przenikały, a struktura stawała coraz bardziej złożona, określone filary pomagały sprawić, aby każdy nowy dodatek wywoływał spójny efekt emocjonalny, szczególnie pod kątem tego, jak równoważy niesamowitość ze spektakularną wizją.

„Nie mamy ścisłych zasad” – mówi Kasurinen, zapytany, czy zespół pracuje w oparciu o bardzo sztywne ograniczenia narracyjne, które pomagają dopasować kształt szerzej pojętego uniwersum. „Staramy się jednak utrzymać konkretne cechy charakterystyczne. Na przykład w ramach Federalnego Biura Kontroli staramy się podkreślać ich nastawienie: przy odpowiednim wysiłku wszystko da się rozgryźć. Pracownicy Biura żyją nauką i przez jej pryzmat widzą świat”.

Kasurinen wyjaśnia, że to podejście dotyczy ogólnie mówiąc tego, jak studio traktuje organizacje i postacie; każdą frakcję definiują nie tylko jej działania, ale także wewnętrzna logika, która określa, jak, w mniemaniu tejże frakcji, działa świat. W przypadku FBK logika ta jest sztywna i głęboko oparta na zasadach naukowych, nawet jeśli osoby, które je egzekwują, nie do końca je rozumieją.

„Czasami idą ślepo za wytyczonym procesem i tylko szczęściu zawdzięczają, że wszystko się udaje” – mówi Kasurinen. Przywołuje przykład rodem z horroru, aby wyjaśnić, co ma na myśli. „Powiedzmy, że decydują się wywołać diabła. Rozsypują na ziemi popiół, ustawiają pięć świeczek. Nie sześć. Dlaczego? Nie wiemy. Tak się robi i koniec. Takie są zasady”.

Reakcja Biura na zjawiska paranormalne jest zgodna z tą postawą konsekwentnego trzymania się znanej struktury, nawet w obliczu czegoś zupełnie nieznanego. Jak widać już w Control, a potem jeszcze lepiej w FBC: Firebreak, siły, z którymi mierzy się organizacja, często mają nad nią przewagę; polega ona bowiem na przestarzałych, nieelastycznych protokołach i procedurach izolacji, nie zawsze wystarczających w starciu z tym, z czym miewa do czynienia.

To samo widać w Resonant, gdzie kolejna katastrofa destabilizuje cały Nowy Jork. Po raz kolejny FBK jest przytłoczone, ale wciąż działa tak, jak nakazuje mu instynkt: polegając na swojskich procedurach. Agenci próbują opanować sytuację, stosując sprawdzone metody, w tym nanoszenie na dotknięte struktury „czarnokamienia”, materiału znanego ze zdolności do tłumienia efektów paranormalnych. Nawet w obliczu czegoś bezprecedensowego, Biuro nadal trzyma się procedur w mozolnych próbach odzyskania kontroli.

„Jeśli chodzi o postacie” – mówi Kasurinen o tym, co definiuje Control Resonant – „to cieszy nas możliwość przedstawienia graczowi perspektywy zwykłego obywatela. Zobaczymy tu, jak zwykli ludzie reagują na działania FBK oraz na paranormalne byty”.

Odzyskać człowieczeństwo

Control Resonant to w gruncie rzeczy opowieść o tym, co to znaczy być człowiekiem w świecie, w którym przestają obowiązywać granice rzeczywistości. Podróż Dylana Fadena nadaje temu doświadczeniu osobisty wymiar: ukształtowany przez życie spędzone w izolacji, zamknięciu i pod kontrolą instytucji otrzymuje po latach niewoli perspektywę zmiany. Resonant staje się poniekąd opowieścią o tym, co się dzieje, gdy kończy się kontrolowana egzystencja, a zaczyna bardziej niepewna forma wolności.

To pytanie dotyczy także dotkniętych kataklizmem ulic Nowego Jorku, gdzie szarzy ludzie nagle stają oko w oko z siłami, które ledwo co rozumieją, a już na pewno w nie nie wierzą. Jak to ujmuje Kasurinen, ta perspektywa jest kluczowa dla zamysłu gry.

„Jeśli chodzi o postacie” – mówi o tym, co definiuje Control Resonant – „to cieszy nas możliwość przedstawienia graczowi perspektywy zwykłego obywatela. Zobaczymy tu, jak zwykli ludzie reagują na działania FBK oraz na paranormalne byty”.

Dla Dylana to zderzenie światów staje się emocjonalną konfrontacją z własną tożsamością. Jego podróż polega nie tylko na ucieczce z Najstarszej Siedziby. Musi także się nauczyć, jak istnieć bez systemów, które kiedyś go definiowały, oraz zmierzyć się z tym, kim się bez nich stanie. Jak zauważa Kasurinen, celowo obrano taki punkt ciężkości.

„Na początku prac nad Control Resonant powiedziałem zespołowi odpowiedzialnemu za fabułę, że chcę, aby była to najbardziej przesycona człowieczeństwem historia, jaką kiedykolwiek opowiedzieliśmy” – wyjaśnia.

Idea złamanego, wystawionego na próbę człowieczeństwa znajduje odzwierciedlenie w postaciach obywateli miasta skonfrontowanych z paranormalnym zniszczeniem. Ich doświadczenia tworzą fabułę równoległą do historii Dylana. W mieście, gdzie nie obowiązują już normalne zasady, walczą o lepsze strach, próby dostosowania się, ale i wypieranie rzeczywistości. Tymczasem Federalne Biuro Kontroli w dalszym ciągu narzuca strukturę poprzez protokół i procedury, choć jego zdolność do opanowania zdarzeń coraz bardziej wymyka się spod kontroli.

To właśnie jest osią konfliktu w Resonant – kontrast między kontrolą instytucjonalną a reakcjami zwykłych ludzi. Destrukcja rzeczywistości i nawał anomalii to sprawdzian, jak ludzie poradzą sobie, gdy zawiodą systemy, na których dotąd polegali – czy zdołają przetrwać i zdefiniować siebie na nowo?