"Şu ekibe baksanıza. Bu oyun gerçekten inanılmaz bir kadroya sahip. Sonsuz Kaçış  filminde birlikte çalıştığım Kim Basinger, Michael Rooker, Danny Trejo ve Danny Glover var. Hepsi harika oyunculardır, ekibin tamamı muhteşem. Böyle sağlam bir kadrosu olan oyuna az rastlanır. Chuck Norris, Kim Basinger, Danny Trejo, Danny Glover... İnanamıyorum, Vanilla Ice da var! Şu isimlere bir bak! Hepsi herkesin tanıdığı oyuncular ve karakterlerine çok şey kattılar. Çok ipucu vermek istemiyorum ama aşırı eğlenceli olduğunu söyleyebilirim! Bu müthiş sanatçılar sayesinde oyun da oyundaki karakterler de bambaşka bir boyut kazandı."
Özellikle de Quentin Tarantino ile pek çok kez işbirliği yapmış; Rezervuar Köpekleri filminde Bay Sarışın'ı (Mr. Blonde), Kill Bill filminde Budd'ı, The Hateful Eight (Nefret Dolu) filminde Joe Gage'i oynamış Michael Madsen'dan geldiğini düşününce bu çok büyük bir iltifat.

Gelgelelim Crime Boss: Rockay City'nin efsanevi isimlerden oluşan bu süslü kabuğunu soyunca bile ortaya Counter-Strike'ın taktiksel oyun tarzını sürükleyici bir organize suç simülasyonuyla birleştiren harika bir oyun çıkıyor.
Oyuncular sadece işbirliği yaparak soygun gerçekleştirmekle kalmıyor, tek oyunculu oyun modunda 90'lara ait kurgusal bir Florida şehrini ele geçirmek için metodik bir mücadele verebiliyor.
İşte bu tek oyunculu modda fon yönetimi yapman, mal kaçakçılığına girişmen, bir ekip kurman, kendi bölgeni savunman, rakip çete liderlerinin icabına bakman ve tabii ki arada bir de soygun gerçekleştirmen gerekecek.

Defender of the Crown Etkisi

Geliştirici INGAME STUDIOS'un CEO'su Jarek Kolář, Crime Boss: Rockay City'nin basit bir soygun oyunundan bir organize suç oyununa olan dönüşümünün, bu oyun türünü geliştirmeye duyduğu arzu sayesinde gerçekleştiğini söylüyor. Bu sırada 80'lerin klasik oyunlarından biri ona büyük ilham vermiş.
"En sevdiğim oyunlardan biri Defender of the Crown" diye belirtiyor Kolář. "Bu oyun o zamanlar ortaçağ İngiltere'sindeki bir lordun hayatını yaşayabileceğin sinematik bir deneyim olarak görülüyordu."
"Oyunun başına oturup tüm haritayı fethetmeye çalışmaya bayılıyordum. Farklı olaylar yaşanabiliyordu, pek çok farklı olasılık vardı. Oyun birkaç saat sürüyordu ve çok eğlenceliydi. Önce bir kere oynardın, sonra da tekrar tekrar oynamaya devam ederdin."

Kolář, 80'lerden kalma bu oyunda kendisini etkileyen şeyin, oyunun başına oturunca hikâyeye dalıp gitmenin kolaylığı ve bir strateji oyunu olmasına rağmen aşırı karmaşık olmayışı olduğunu söylüyor. Crime Boss'un geliştirici ekibi de bu hissi yakalamak için uğraşmış.
"Oyunun strateji bileşeni olsa da kaynak yönetimiyle çok uğraşmak istemeyen birinci şahıs nişancı oyuncularını da göz ardı etmek istemedik. Oyunumuz aslında bir nişancı oyunu. Stratejik düşünmeyi gerektirse de bu unsurun varoluş amacı aslında oyuncunun eylemleri için bir bağlam sunmak."

Crime Boss

Crime Boss'un tek oyunculu modunda şehrinin farklı bölgelerini ele geçirmen, bir noktada diğer suç çetesi liderlerini etkisiz hale getirmen, şehrin ve oyunun esas çete lideri olman gerekiyor.
Oyunun oynanışı iki temel unsurdan oluşuyor: İmparatorluğunu genişletmek için strateji oluşturma aşaması ve birinci şahıs nişancı görevleri. Oyun aynı zamanda günlere ayrılmış durumda. Bir noktada yapacak bir şeyin ve birlikte hareket edeceğin kişi kalmadığında o günü bitirip takvimi ilerletmek durumunda kalıyorsun.
Oyunun sunduğu aksiyon dolu deneyimi şehrin birçok yerinde ve görevler esnasında bulabiliyorsun fakat işin stratejik tarafını kendi ofisinde gerçekleştirmen gerekiyor. 
Sonunda oynanabilir görevlere dönüşecek uzun vadeli planlarını ofisinde yapıyorsun. Ekibinden birilerini işe alıp onları giydirebiliyor, ordunun büyük bir kısmını oluşturan haydutları geliştirebiliyor, çalıntı malları elden çıkarabiliyor ve en önemlisi de harita üzerinde stratejini oluşturabiliyorsun.

Hangi çete liderlerinin hangi bölgeleri kontrol ettiğini göstermek için farklı renklere ayrılmış olan harita; bölgelerin kontrolünü ele geçirmek, hırsızlık, ev soyma, soygun ve işe alım gibi farklı seçenekler sunuyor. Haritada bulunan hemen hemen tüm seçenekler bir ekip oluşturup onları silahlandırarak planlaman gereken görevlere dönüşebiliyor.
Her şey hazır olduğunda göreve atılıyor, suç imparatorluğunun boyutunu ve gücünü artırma hedefine doğru azimle ilerliyorsun. Ayrıca Madsen'ın seslendirdiği lider Travis Baker'ı her göreve göndermene gerek yok. Hatta çok güçlü bir karakter olmasına rağmen oyun onu dikkatli kullanman konusunda seni uyarıyor. Çünkü o ölürse oyun bitiyor. Yani oyunun genelinde olduğu gibi yaptığın seçimler bir görevde alacağın riskleri etkileyebiliyor.
Aynı durum, ekibini silahlandırırken veya yanında kaç kişi götüreceğini seçerken de geçerli. Tek bir gün içinde daha çok soygun yapmak için daha az kişi görevlendirirsen başarısız olma ihtimalin artıyor. Ekibi fazla doldurursan da gözüne kestirdiğin kapkaç fırsatı için gönderebileceğin kimse kalmayabiliyor.
Ayrıca haritada nasıl genişleyeceğini veya nasıl genişlemeye çalışacağını da kendin seçebiliyorsun. Başarılı olup kontrol ettiğin alan büyüdükçe daha fazla ilgi çekmeye başlıyorsun.

Tekrar Tekrar Oynama Şansı

Oyuna eklenen bu strateji unsuru, ekibin oyunu daha açık uçlu bir hale getirebilmesine imkân tanımış. Böylece oyuncuların üstlenmek istedikleri görev çeşidini ve bu görevleri hangi sırayla alacaklarını seçebilmesini sağlamış. Bu durum da oyunun tekrar oynanabilirliğini artırıyor.
""Oyun her oynanışta daha farklı hissettiriyor," diyor Kolář. "Mesela şehirdeki konumun farklı oluyor, düşmanlarının bölgeleri farklı oluyor, önüne çıkan görevler de farklı oluyor."
Bu yaklaşımı zenginleştirebilmek için stüdyomuz, belirli bir oynayışında verdiğin kararlara göre karşına çıkacak farklı olay örgüleri oluşturdu. 
"Yani yaptıkların, ne kadar paran olduğu veya verdiğin kararlar hangi olay örgüsünün devreye gireceğini etkiliyor," diye devam ediyor Kolář. "Tabii sen seçim yapmaya devam ediyorsun. Yani yapman gereken görevler var ve olay örgüleri o görevlerin sonuçlarına göre ilerliyor."
Mesela ekibinde kimler olduğuna bağlı olarak içlerinden biri sana ortaya çıkan bir fırsattan bahsedebiliyor. Yine de o büyük görevi gerçekleştirmek için daha küçük görevleri tamamlaman gerekiyor, bunlar da seni çok zor veya büyük bir soyguna sürükleyebiliyor.

Kolář, "Tabii o görevle hiç karşılaşmayabilirsin bile," diye de belirtiyor. "Her oynayışında sana aynı görevi vermek zorunda değiliz. Zaten karşılaşsan bile görevde başarısız olabilirsin. Başarılı olur ve diyelim ki 10 milyon dolar kazanırsan oyun farklı bir hal alıyor. Tabii yine de bu kazanacağın anlamına gelmiyor. Hâlâ peşine düşen diğer çete liderleri veya şerif gibi birçok derdin oluyor. Yani o kadar paran olsa bile güvende olmuyorsun ve oyunu kazanacağının garantisi olmuyor. 
"Amacımız tüm bunları oyuncuya farklı koşullarda tekrar tekrar sunmak. Yani yapmaya çalıştığımız şey aslında bazı oyunlarda karşılaştığımız boş içeriği ortadan kaldırmak. Daha çok Counter-Strike'taki çok oyunculu bir seviye veya bir açık dünya oyununda birkaç dakika oynayıp bir olayı çözüme kavuşturduktan sonra üssüne dönüp başka bir karar verdiğin ufak bir etkinlik gibi."
Kolář kaç tür görev veya olay örgüsü olduğu sorusuna cevap vermese de büyük bir soygunla sonlanan "birkaç" büyük olay örgüsü olduğunu söylüyor. Bu sırada şehrin dört bir yanında küçük soygunlar da gerçekleşiyor, bu özellik görevler ve haritalar açısından büyük bir çeşitlilik sunuyor. 
Kolář ayrıca seviyelerin de birer yapıtaşı gibi birçok farklı unsurdan oluştuğunu ekliyor. Yani tamamen yöntemsel olarak oluşturulmasalar da belirli bir rastgelelik faktörü bulunuyor.

Kalıcı Ölüm

Çok oyunculu mod da oyuna şaşırtıcı bir kalıcılık unsuru ekliyor. Oyunda ölebiliyor, ana karakterlerini kaybedebiliyor veya doğrudan yenilebiliyorsun. Kolář bunun oyuna bir tehlike hissi kattığını söylüyor.
"Modern nişancı oyunlarında veya doğrusal bir hikâyesi olan oyunlarda sevmediğim şey oyunun oyuncuyu koruması," diyor. Ölsen de oyunun seni yalnızca birkaç dakika geri götüreceğini biliyorsun. O yüzden hiç endişelenmiyorsun."
Bu da oyuncuların seviyelerde tedbirsizce ilerlemesine, oyuna verdikleri dikkati ancak bir sonraki kayıt noktasını geçene kadar artırmasına sebep oluyor. Öte yandan Counter-Strike gibi bir oyunda ölüm, oyunun sonu demek oluyor. Battle Royale oyunlarının bu kadar popüler olmasının sebeplerinden biri de kalıcı ölümün beraberinde getirdiği bu gerginlik. 

"Biz de bu gerginliği modern oyunlarda sık rastlanmayan bir yere, yani tek oyunculu moda aktarmaya çalıştık," diyor Kolář. Bence çok da güzel oldu çünkü her şeyi hızlıca hallettiğin, büyük bir çatışma çıkmadan her şeyi alabildiğin ufak bir soygun gibi nispeten basit bir görevin olsa bile başka kimsenin ölmemiş olmasına seviniyorsun. Aynı zamanda görevin aşırı zor olduğunda da muhtemelen yanlış kişiyi göndermiş oluyorsun. Yani ya oradakiler yeterince yetkin değil ya da bir şekilde o göreve henüz onu geçebilecek beceriye ulaşmadan geldin. Bu da demektir ki bir sonraki sefere daha zekice davranmak gerekecek. Bunun sonuçlarıyla da yüzleşmen gerekecek.
"Kısacası ilgimizi çeken şey buydu. Ekibindekiler için endişelenmene neden olacak bu kalıcı sebep sonuç ilişkisini sunabilmek istedik."

Nişancı Oyunundan Suç Simülatörüne

Kolář, Crime Boss: Rockay City'yi diğer soygun odaklı nişancı oyunlarından ayıran şey tek oyunculu moddaki organize suç simülasyonu olsa da başlangıçta oyun konseptinde buna dair bir şey olmadığını söylüyor.
"Konseptimiz soygun ve suç işlemek üzerine kurulu, çok oyunculu bileşeni olan bir nişancı oyunu yaratmaktı," diye belirtiyor Kolář. 
Yine de bunu bir şekilde konsepte dahil etmeye çalışma fikri hem Kolář'ın hem de ekipteki Mafia serisinde çalışmış birkaç kişinin çok hoşuna gitmiş.
"Bu organize suç konsepti ve onu nasıl işleyeceğimiz benliğimizin bir parçası olmuş gibiydi," diyor. "Oyunu diğer mafya oyunlarından tamamen farklı olacak şekilde, bu çok oyunculu bileşeni de katarak geliştirmek istiyorduk. Oyunu bir imparatorluğun kuruluşu gibi ele alma ama doğrusal ilerlemek yerine her oynayışında farklı bir şeye dönüşecek şekilde işleme fikri çok mantıklı gelmeye başladı. Tıpkı bir suç çetesi liderinin hayatını ele alan bir simülasyon gibi. Aldığın kararların hayatının iyiye veya kötüye gitmesine sebep olduğu ve hikâyenin oyunu tasarlayan tasarımcıya değil, oyuncuya bağlı olduğu bir simülasyon."
Çok geçmeden oyunun tek oyunculu modu odak noktamız haline geldi ve çok oyunculu mod, oyuncuların birlik olup görevleri tamamladığı ama eylemlerinin tek oyunculu modu etkilemediği eşli bir parti oyununa dönüştü.

Crime Boss: Rockay City, özünde hâlâ bir nişancı oyunu. Kolář buna rağmen özellikle tek oyunculu modda taktiklerin kullanımının, birinci şahıs nişancı oyunlarında çok becerikli olmayan oyuncuların bile görevleri daha kolay başarmasını sağladığını söylüyor.
"Bu görevleri oynayabilmek için oyuncunun birtakım kaynaklar kullanması gerekiyor," diye ekliyor. "Yani oyunu ne kadar iyi ve verimli oynasan da... Birinci şahıs nişancı oyunlarında iyi değilsen daha fazla insan göndermen gerekebilir. Bu da daha fazla para gerektirdiği için ilerlemen yavaşlayacaktır. Yine de gönderdiğin insanlar sana yardım olacak. Tabii çok iyi bir oyuncuysan bu görevleri tek başına veya sadece bir karakterle yapabilirsin."
Bu sayede oyuncular, bir bedel karşılığında ve çok büyük bir başarısızlıkta oyunun tamamen sona ermesi riskini göze alarak görevlerinin zorluğunu ayarlayabiliyor.
Pratikte bu sistem çok iyi işliyor. Başlangıçta ekibini kurup silahlandırabiliyorsun. Yanına aldığın her karakterin kendi becerileri ve sorunları var. Bir süre sonra karaborsanın kilidini açabiliyorsun. Buradan karakterler için daha iyi silahlar alman mümkün.
Örneğin bir soygunun yapılacağı yere geldiğinde ganimeti toplama hedefine farklı yollardan ulaşabiliyorsun. Yani silahlarını savurarak içeri girip açıkça bir soygun da yapabilirsin. Tabii ki böyle bir durumda kısa süre sonra karşı koyması gittikçe zorlaşan polis dalgalarının ortasında kalırsın. Bunun yerine bir görevi kilitleri açarak, kameralardan ve devriye gezen polislerden kaçarak gizlice tamamlamayı da deneyebilirsin.
Ekip üyelerini kaybettiğinde onların da silahlarının da bir daha dönmeyeceğini unutma. 

Kadro ve Zaman

Crime Boss'u oynadığında ilk olarak oyunun, 90'lar ortasında eyaletin en gözde yeri olduğu düşünülen kurgusal bir Florida şehrinde geçtiğini ve 90'ların popüler kültüründen seçilmiş gibi duran bir kadroya sahip olduğunu fark edeceksin.
Kolář bu dönemdeki aksiyon filmlerinin biraz abartılı olduğunu söylüyor. "Bu aksiyon kahramanlarının filmlerdeki hareketlerini görünce ister istemez gülümserdik. Teknoloji de o kadar gelişmemişti. Cep telefonları vardı ama dev tuğlalara benziyorlardı. Bilgisayarlar da vardı ama onlar da büyük daktilolar gibiydi." 
"Eğlenceli zamanlardı. Bu da filmlerde açıkça görülebiliyor. Oyunun kadrosu da bu karakterleri, filmleri ve o dönemin klişelerini yansıtıyor."
Oyunun kadrosuna bakarsan Crime Boss'un, söz konusu yıldızların sinemada ve televizyonda öne çıktığı 90'lı yıllarda geçmesi gerektiği açıkça anlaşılıyor.
Kadroda Michael Rooker, Kim Basinger, Danny Glover, Danny Trejo ve Vanilla Ice yer alıyor. Oyunun yeni suç çetesi lideri olacak yıldızı ise Michael Madsen.
Kolář kadronun, oyunun hatırı sayılır bir kısmı geliştirildikten sonra oluşturulduğunu söylüyor. Hikâyenin açık uçlu yaklaşımı nedeniyle bu süreç çok zorlu olmamış. Şehrin mevcut suç çetesi lideri öldürülünce birinin doldurması gereken bir boşluk ortaya çıkıyor. Bu da kontrolü ele geçirmek isteyenlerin bir tür suç savaşı başlatmasına neden oluyor.
"Oynanışı ve görevleri, şehirde yapılan etkinlikleri geliştiriyorduk. Sonra oyuncuların sunduğu imkânlara göre hikâye de şekillenmeye başladı," diyor Kolář. "Aslında bu ara sahnelerin ve diyalogların çoğu oyuncularla birlikte değişiyor. Hepsi rollerini çok iyi biliyordu. Biz onlara bir sahnedeki durumu anlatıyor ve onları doğaçlama yapmaya, rollerini oynamaya bırakıyorduk."
Ayrıca ses kayıtlarının nerede ve nasıl yapılacağı konusunda da biraz daha esnek davranmışlar. Örneğin ekibin, Chuck Norris'in çiftliğine gidip onun repliklerini orada kayıt etmesi gerekmiş.
​​​​​​​
Kolář, Madsen'le çalışırken önceki önemli karakterlerinin birkaçından, özellikle de Bay Sarışın ve Kill Bill'deki Budd karakterlerinden esintiler katmasını istemiş.
"Bu karakterlerden esinti katmamın söylenmesi çok iyi bir tavsiye oldu. İkisi de çok popüler karakterler ve insanlar tarafından tanınıp seviliyorlar. Bu nedenle Travis'e hayat verirken bu karakterleri de anmak harikaydı," diyor Madsen. "İkisi de keşfedilecek karanlık, ilginç yönlere sahipti. Onlar sayesinde bir aktör olarak tüm potansiyelimi ortaya koyabilmiştim. Geçmişe dönüp o karakterlere bakmak ve Travis Baker'ı o efsane karakterlerden birine dönüştürmek güzeldi. Günümüzde oyunlar ve filmler birbiriyle neredeyse aynı. Bir oyun karakterinin bir film karakteri kadar büyük bir etki yaratmasını engelleyecek hiçbir şey yok."
Madsen, özellikle de karakterinin repliklerinde değişiklik yapabilmesi nedeniyle sürecin onu özgür kıldığını söylüyor.
"Ses kayıtları biraz doğaçlama yapabilmemi sağladı," diye ekliyor. "Bu işi uzun zamandır yapıyorum. O yüzden bazen doğaçlama yapıp kendi repliklerimi uydurmak hoşuma gidiyor. Harika bir deneyimdi. Böyle bir fırsata sahip olmak bir ayrıcalıktı. Normalde replikler metne çok bağlı kalır ancak bu, gerçek hikâyeleri olan karakterlerin etrafında şekillenen bir oyun. Bu nedenle Travis'in insani yanını öne çıkarmak onun karakterini oluşturma sürecinde çok önemliydi. Filmlerdeki deneyimim sayesinde karaktere elimden geldiğince katkıda bulundum, eklediğim çok şey oldu!"
Madsen'ın dediğine göre yalnızca ses içeren bu performansa duygu katabilmesini sağlayan en büyük şey, sahip olduğu özgün sesi.
"Söylediğin şeyi hissediyorsan... Yani ağzından çıkanları gerçekten hissediyorsan ve metin güzelse karakterin canlandığını hissedebiliyorsun," diyor. "İyi bir yönetim ve harika bir metin her performans için çok önemlidir. Bir seslendirmeyi dinlerken seslendirme yapan kişinin kendini o ana kaptırıp kaptırmadığını kolayca anlarsın. Ruhsuzca yapılan seslendirmeler beni hep rahatsız eder. Piyasada var olan pek çok üründeki mevcut seslendirmeler aslında çok daha iyi yapılabilirdi. Ben sadece kendi işimi yapabiliyorum ama neyse ki Crime Boss bir film gibi, haliyle onun da yardımı oluyor tabii."
Madsen, filmlerdeki performansına engel olan bazı etkenlere kıyasla bir oyun üzerinde çalışırken rol yapmaya daha çok odaklanabildiğini söylüyor.
"Kesinlikle bir film setinde çalışmakla aynı şey değil," diyor. "Tıraş olmam gerekmiyor. Saatlerce kostümümle ve makyajlı halde oturmuyorum. Bu sayede sadece performansıma odaklanabiliyorum. Performanstan başka hiçbir şey olmuyor. Koltuk değneği, sahne malzemeleri veya protezler olmuyor. Her şey performanstan ibaret. Günümü böyle geçirmeyi seviyorum. Bunu bir eğlence haline getirmek de mümkün. Mikrofonun başına geçip ekibin bizim için hazırladığı metni yorumlamayı seviyorum. Bence bu zamana kadar üzerinde çalıştığım en iyi oyun Crime Boss. Sesimi en iyi bu oyunda kullandığımı düşünüyorum."
Crime Boss: Rockay City, 28 Mart'ta Epic Games Store'a geliyor. Çıktığı gün öğlene kadar %20 indirimli olacak.