W Wild Hearts można sporo ubić, ale jeszcze więcej pokochać.

Dzięki krótkiemu, przeprowadzonemu grupowo wywiadzie i odrobinie czasu spędzonego przy tej myśliwskiej grze dowiedzieliśmy się więcej o jej unikalnym podejściu do eksploracji i walki, o tym, czego można się spodziewać po 50-godzinnej kampanii, a także poznaliśmy plany, jakie studio ma co do Wild Hearts po premierze.

Ta gra RPG akcji jest dla jej wydawcy – Electronic Arts i developera – Omega Force debiutem w gatunku gier myśliwskich, zdominowanym dotąd głównie przez tytuł Monster Hunter od Capcom. Ma ona również służyć jako nowa, jedna z podstawowych franczyz należącego do Koei studia, znanego szeroko ze swojej pracy nad grami Dynasty Warriors.

Po pięciu minutach rozgrywki jasnym jest, że Wild Hearts udało się osiągnąć wszystko to, a nawet więcej. Potwory kemono – każdy będący fantastyczną wariacją na temat prawdziwych zwierząt – przetaczają się, skaczą i przelatują przez kolorowe, zróżnicowane i bujne krajobrazy Azumy. Mamy wciągającą fabułę, która swobodnie prowadzi Cię przez polowania i misje. Wybór ośmiu rodzajów broni w 40–50 wariantach i eklektyczna kolekcja pancerzy wypełnią Ci wolny czas, który spędzisz, poprawiając wygląd i styl swojego myśliwego. Jednak największym wyróżnikiem Wild Hearts jest coś, co sprawia, że gra przyciąga nawet osoby, które niekoniecznie są fanami oryginalnego gatunku: karakuri.
Karakuri to tradycyjne, mechaniczne japońskie lalki, których zadaniem jest zwieść widza. Jednak w grze karakuri to konstrukty tworzone przez wykorzystanie naturalnej magii tych ziem za pomocą urządzenia przymocowanego do nadgarstka postaci, pozwalające graczowi tworzyć przedmioty z niczego, by pomagały mu w eksploracji, zakładaniu obozu, a nawet podczas walki.

Takuto Edagawa, jeden z dyrektorów gry, ze względu na wprowadzenie tej mechaniki tworzenia w locie określa Wild Hearts jako nowy rodzaj gry myśliwskiej.

Wyróżnić można kilka rodzajów karakuri. Te podstawowe dają graczom zdolność do upuszczanie skrzyń na ziemię lub układania ich w stosy, głównie po to, by dostać się do trudno dostępnych miejsc. Jednak już wkrótce będziesz korzystać z bardziej zaawansowanych karakuri – smoczych i złożonych – by znaleźć kemono, założyć bazę wypadową, a nawet atakować potwory. Twoim zadaniem będzie również ulepszanie smoczych jam, aby zwiększyć liczbę i wielkość karakuri, których możesz użyć w tym obszarze.

Już po kilku godzinach gry odblokujesz karakuri smocze i złożone, także zdolność budowania pozwalającej blokować ataki barykady z masywnej, złożonej ze skrzyń ściany. Możesz również ułożyć trzy sprężyny jedna na drugiej, co zamienia taki stos w gigantyczny młotek, automatycznie odciągający się do tyłu i rozbijający wszystko, co znajduje się przed nim, zadając przy tym ogromne obrażenia. Inne karakuri pozwala Ci wystrzeliwać lianę, na której pojedziesz niczym na tyrolce. Możesz je również ulepszyć, by uderzało w kemono i zadawało mu obrażenia; istnieje nawet opcja wyposażenia go w bardziej skuteczny harpun. A przecież jest ich o wiele więcej – od lotni, przez samołowiące łodzie, po pułapki łańcuchowe. Gracze mogą odblokować nowe zdolności w drzewku umiejętności poprzez użycie punktów doświadczenia, lub mogą odblokować nową kreację na bieżąco, w środku walki.

Ta zdolność do bieżącej zmiany pola bitwy i przywoływania tego, co jest zasadniczo bronią oblężniczą w walce z kemono, jest właśnie tym, co sprawia, że wrażenia z gry tak różnią się od tych z innych tytułów łowieckich na rynku. Wyższa jest świadomość taktyki i kontroli; planowanie pułapek z wyprzedzeniem, rozlokowywanie sprężyn, by móc szybko poruszać się wokół wroga; wypatrywanie przerw w ataku kemono, które pozwolą Ci na przypuszczenie ataku karakuri; pilnowanie ilości surowców, które masz pod ręką (niebiańskie nici zasilają Twoją zdolność), by móc stale korzystać z tej zdolności.
Karakuri mają ogromny wpływ na grę nawet poza walką. Łatwo jest zapomnieć się w eksploracji kolorowych scenerii gry, gdy na wyciągnięcie ręki ma się skrzynie, tyrolki i napędzane wiatrem wyrzutnie, znane w grze jako wind vortex.

Akcja gry toczy się w Azumie, krainie inspirowanej feudalną Japonią, która szybko traci swoich mieszkańców za sprawą szalejących po okolicy, nasyconych siłą natury bestii.

Po wprowadzeniu do gry i spędzeniu odrobiny czasu na polowaniu na swoje pierwsze kemono, gracz przybywa do Minato, jedynego zamieszkałego miasta w grze. To tutaj będzie dochodzić do siebie po walce, ulepszać broń i pancerz, odblokowywać wzmacniacze zdrowia w łaźni, sprzedawać swoje łupy i znajdować nowe misje do wykonania oraz kemono do upolowania.

Miasto jest piękne – to żywy twór tętniący aktywnością i kolorowymi domostwami. Pionowy układ zbudowanej wokół małej oceanicznej zatoczki Azumy może przyprawić o zawrót głowy. W dokach znajdują się łodzie, które mogą zabrać Cię na pobliskie wyspy. Wyżej znajdziesz targowiska i domy, jeszcze wyżej zaprzyjaźnionego kowala, w innej części miasta, z widokiem na pozornie wszystko, znajdują się poligony. Ale jeszcze wyżej, w małym domku schowanym między klifami, mieszka zarządca miasta. Wreszcie nad miastem góruje masywny wiatrak, zaś w oddali trzepoczą latawce, nurkując i kołysząc się na wietrze. Całość, wypełniona małymi chodnikami, drewnianymi spiralnymi schodami, mostami i schowanymi tunelami, pozwala się swobodnie przemieszczać. Trafisz na ludzi nucących cicho pod nosem, zajętych swoimi sprawami; niektórzy nawet będą Cię wołać. Są też – rzecz jasna – zabawne, niewielkie easter eggi oraz przedmioty do wyszukania dla tych, którzy lubią wyciskać z gier absolutnie wszystko.
W mistrzowskiej decyzji konstrukcyjnej developerzy pozwolili graczom tworzyć karakuri w zasadzie wszędzie, gdzie tylko się da. Oznacza to, że możesz używać ich do śmigania po mieście, lub też spróbować dostać się na szczyt góry, która podczas polowania wydaje się być nie do zdobycia. Wpływu tej decyzji na możliwości eksploracji opisywanego świata nie da się przecenić. Mimo że pozornie masz możliwość zawędrować w każdy zakamarek mapy, zawsze znajdzie się jakiś znak, że developer czekał, aż odkryjesz tę konkretną kryjówkę. To drobiazgowo wykonany świat o tak urzekającej, bogatej urodzie, że początkowo można pomyśleć, iż detale będą niewystarczające – tymczasem po godzinach eksploracji on wciąż potrafi zaskoczyć. 

Oczywiście sednem gry są kemono i Twoje polowanie na nie. Na rozbudowany plan rozgrywki Wild Heart składają się według jej developerów: zlokalizowanie bestii, przygotowanie pola walki z pomocą karakuri, podjęcie decyzji, czy polować samemu, czy z dwójką znajomych, przygotowanie wyposażenia, a następnie zanurzenie się w samym polowaniu.

Jak dotąd developerzy ujawnili dziesięć różnych kemono. Każde z nich jest stworzone w oparciu o prawdziwe, występujące w naturze zwierzęta. Kiedy się z nimi mierzysz, musisz martwić się nie tylko o bezpośrednie ataki z ich strony, ale także o ich zdolność do przywoływania ataków napędzanych siłami natury. Na przykład inspirowany tygrysem złota zamieć może przywoływać potężne wiatry, magmowy goryl lawogrzbiety może pokryć teren groźnymi stopionymi skałami i wywołać erupcje pod Twoimi stopami, a kolcolotka to latające kemono wzorowane na latającej wiewiórce, wydzielające płyn, który zamienia się w skałę. Używa on tych skał do przeprowadzania niszczycielskich ataków, szybując. 

Aby uczynić sprawę bardziej skomplikowaną, środowisko, w którym stajesz do walki z kemono, może również wpłynąć na niektóre z jego umiejętności i styl jego walki.

Ważnym jest, by wiedzieć, z czym się zmierzysz, przygotowując pole walki i zastanawiając się nad tym, jak najlepiej pokonać bestię.
Kotaro Hirata – kolejny z dyrektorów Wild Hearts – powiedział, że inspiracją przy tworzeniu kemono było połączenie natury i dzikich zwierząt, rozumiane jako coś, czego powinniśmy się bać, a jednocześnie coś, co powinno nas inspirować. 

„Chcieliśmy połączyć te dwie rzeczy, aby stworzyć kemono” – powiedział, dodając, że wizualny projekt stworów był częściowo inspirowany ukiyo-e, formą japońskiej sztuki uprawianej od XVII do XIX w., mającą zwykle postać naniesionych na drewniane tabliczki nadruków lub malunków.

Podczas gdy większość myśliwskich gier akcji ukierunkowana jest zwykle na rozgrywkę w trybie współpracy, developerzy Wild Hearts chcieli również być pewni, że zaoferują dobre wrażenia z gry tym graczom, którzy chcą przejść ją samodzielnie.

To jeden z powodów, dla których gra zawiera tsukomo. Ci przypominający piłkę, sterowani przez KI mechaniczni towarzysze mogą zostać ulepszeni, by pomagać graczom podczas ich pojedynków jeden na jeden z kemono. Mogą oni nieść dla Ciebie dodatkowe niebiańskie nici oraz pomóc Ci, broniąc, odwracając uwagę, a nawet atakując. 

„To, czy użyjesz tsukomo, by zyskać przewagę w walce przeciwko kemono, zależy od Ciebie” – opowiadał Hirata. 

Oczywiście, jeżeli masz ochotę na rozgrywkę w kooperacji, za jednym wciśnięciem klawisza możesz zaprosić na polowanie innych graczy. Jednak tylko dwóch z nich może dołączyć do Ciebie na polowaniu.

Edagawa mówił, że zespół pierwotnie rozważał dla Wild Hearts tryb kooperacji w wersji dla czterech osób. Jednak po kilku próbnych rozgrywkach zespół zdał sobie sprawę, iż najlepszą równowagę tworzy troje graczy.

„Karakuri mają w grze bardzo wysoki efekt synergii” – powiedział. „Możesz użyć karakuri wystawionego przez innego gracza i działać naprawdę kreatywnie i strategicznie. Jednak nadal chcieliśmy, by walki zawierały pewną dozę napięcia, stąd zdecydowaliśmy się ograniczyć ich do trzech uczestników”. 

„Ponadto łatwiej jest zebrać trójkę graczy, niż czwórkę”.
Zdaniem developera ogromny, otwarty świat gry i kampania, która Cię po nim prowadzi, powinny zająć Ci około 50 godzin. Jednak nie będzie to oznaczać końca gry. 

Omega Force wyjaśniło, że zespół zaplanował już na marzec i kwiecień aktualizacje z darmową zawartością. W marcu pojawią się nowe wariacje broni i pancerzy, więcej misji o wysokim stopniu trudności oraz oczywiście więcej podgatunków kemono o „niezwykłej zmienności”. W kwietniu zobaczymy nowe kemono, wariacje broni i pancerza, karakuri i misje. W kwietniu ruszy także system ulepszania broni i sprzętu. 

„Szczególnie mocno skupiamy się na dodawaniu nowych kemono” – powiedział Edagawa. „Dotarcie do finału historii nie jest ostatecznym celem tej gry. Po ukończeniu kampanii czeka wiele innych rzeczy do zrobienia”.

Hirata dodał, że wprawdzie w finałowym starciu kampanii zmierzymy się z bossem, jednak nie jest to tak naprawdę najtrudniejsze kemono do pokonania.

„Twoim zadaniem będzie znaleźć je już po zamknięciu głównego wątku” – powiedział. „A takie kemono zostanie dodane już po premierze. By je pokonać, konieczne będzie doskonalenie swoich umiejętności i wyposażenie się w niezłe bronie oraz pancerz”.

Możesz zamówić Wild Hearts w przedsprzedaży i dodać je do listy życzeń tutaj.