Nostalji, 2026'da oldukça öne çıkan bir duygu. Öyle ki, akıllı telefonlardan uzaklaşıp basit hayata doğru kültürel bir kayma görüyoruz; en büyük derdimizin Tamagotchi'lerimizi doyurmak ve kulaklığımızın kablosunun dolanmadığından emin olmak olduğu zamanlara özlem duyuyoruz. Nostalji kavramını anlamak bir şey ama oyuncuların bu hüzünlü özlemi yakından deneyimleyeceği interaktif bir dünya yaratmak bambaşka bir şey. BAFTA ödüllü stüdyo Beethoven & Dinosaur'un en yeni macerası Mixtape, oyuncuları 1990'larda lisenin son günlerini yaşayan, müzik tutkunu üç tuhaf karakterin yerine geçirerek bu güçlü duyguyu gözler önüne seriyor ve ortaya ilham verici, psikedelik ve müzik dolu bir macera çıkarıyor. 

"Her şey müzikle başladı." diye açıklıyor Mixtape yazarı ve yönetmeni Johnny Galvatron. "Karakterlerimizin, tempomuzun, anlatılarımızın çıkış noktası hep müzikmiş gibi görünüyor. Sanki devasa bir şarkı listesinin etrafına bir oyun inşa ettik. Oyun mekanikleri bir karışık kaset, müzik bir karışık kaset, karakterler farklı dönemleri birleştiren bir karışık kaset; sanat tarzı güneşli kanyonlarda uzanan kaykay parkurlarından, canlı arşiv görüntülerine ve grenli siyah beyaz sahnelere uzanıyor. Oyunun tüm öğelerinde bulunan bütüncül bir kolaj var."

Hayat oldukça hızlı geçiyor

Mixtape'in merkezinde üç karakter var: ebeveynlerin alışıldık itirazlarına ve bariz estetik paradokslara rağmen hayatlarının bu baş döndürücü, şekillendirici dönemine özgü bir bağ kurmuş olan Stacy Rockford, Van Slater ve Cassandra Morino. "Rockford, filmler için müzikler hazırlayan bir müzik süpervizörü olmak üzere New York'a taşınmaya hazırlanan, müzik tutkunu bir hayalperest ve küçük çaplı bir vandal." diyor Galvatron. "Van Slater'ın böyle arzuları yok ve memleketine neredeyse zen benzeri bir sevecenlikle yaklaşıyor. Cassandra ise, anne babasının dediğine göre, Rockford ve Slater tarafından yoldan çıkarılmış çalışkan bir öğrenci."

Hikâye, hayatın keyfi üniversite ve yetişkinlik ile kaçmadan önce üç arkadaşın son bir partiye gitmesiyle başlıyor. Beethoven & Dinosaur'un geliştirme ekibinin büyük bir kısmı 80'ler ve 90'larda çocuk olduğu için Mixtape, yalnızca oyunculara samimi bir heyecan fırtınası yaşatma fırsatı değil, aynı zamanda kendi geçmişlerini yeniden ziyaret etme aracı oldu. "Ona hayat vermek, bana o dönemde biraz daha takılma şansı gibi geldi." diye ekliyor Mixtape Baş Animatörü Joe Toole. 

Ancak stüdyo Avustralya, Melbourne'da bulunmasına rağmen, Mixtape öncelikli olarak Amerikan banliyö kültürüne odaklanıyor. "Bana göre bu, uzaklarda bir 80'ler-90'lar radyo istasyonunun vücut bulmuş hali gibi duran, dönemin aşırılıkları ve tektip kültürüyle hâlâ dolu kurgusal bir kasabada geçen bir hikâye." diyor Galvatron.

Beethoven & Dinosaur, o dönemi hatırlamanın ötesinde, büyük bir değişimin uçurumundayken ortaya çıkan güçlü duyguları da keşfetmek istedi. Toole, "Üç karakter bir arada olduğunda sessiz bir rahatlık duygusu var." diyor. "Elbette ortalığı birbirine katıyorlar, kaykaylarıyla trafikte kayıyorlar ve polis arabalarının üzerinden geçiyorlar." diye devam ediyor. "Ama bunların hiçbiri kötü niyetli veya acımasız değil. Bence oyunun en iyi anlarından bazıları, hepsinin sadece takıldığı zamanlar." 

Kahvaltı Kulübü ve Richard Linklater'ın asi komedisi Genç ve Heyecanlı gibi birer büyüme hikâyesi olan klasiklerden büyük ölçüde ilham alan Beethoven & Dinosaur, "takılma filmleri" alt türünün atmosferini yeniden yaratmaya büyük önem verdi. Toole, "Animasyon açısından, karakterlerin bariz oyunculuk tercihlerine başvurmasından kaçındım." diye açıklıyor. "İri iri göz devirmeler, uzun bezgin iç çekişler, öfkeyle sahneden çıkıp gitmeler gibi tepkileri kullanmadım. Duygular büyük olabilir ama bu, oyunculuğun da öyle olması gerektiği anlamına gelmez." diye ekliyor. "Bu yaklaşımla izleyicide güçlü bir özdeşlik duygusu yaratabilirsiniz. Üstelik böylece oyuncuya, bu karakteri ilk bakışta tamamen tanıdığı izlenimini de vermezsiniz." diye devam ediyor. "Keşfedilecek, derinlemesine kazılacak daha çok şey var. Umarım bu, insanları içine çeker." 

Oyun boyunca, ana kahraman Stacy Rockford zaman zaman dördüncü duvarı kırıyor ve beklenmedik anlarda doğrudan oyuncuyla konuşuyor. Galvatron, "Burada üç farklı ilham kaynağı var: Wayne'in Dünyası'ndan Mike Myers, Sensiz Olmaz'dan John Cusack ve Ferris Bueller'la Bir Gün'den Matthew Broderick." diyor. "Şarkılar hakkında bilgi eklemek istedim; ne zaman yapıldıkları, yaratıcılarıyla ilgili gerçekler ve ilginç hikâyeler gibi. Ama bunları doğrudan diyalogların içine yerleştirmek yapay kaçacaktı." diye belirtiyor. "Bazen bir karakter bu şekilde konuşmaya başlar ve tek yapabileceğiniz bunu yazmaktır."

Yansıtıcı fanteziyi satmanın bir diğer önemli yönü de modaydı. Fragmanlarda, grup doğrudan Galvatron'un gardırobundan alınan Rockford'un kazağı gibi eşyalarla birlikte bol oduncu gömlekleri, döneme uygun grup tişörtleri ve eski püskü keten spor ayakkabılar giymiş bir şekilde turuncuya boyanmış ormanlarda kayıyor ve araba kaputlarının üzerinde sohbet ediyor. Dikkatli izleyiciler Mixtape'in tam olarak hangi yılda veya dönemde geçtiğini merak edebilir. Ne yazık ki Beethoven & Dinosaur, oyunun geçtiği zamanı kasıtlı olarak belirsiz tuttu. Toole, "Bu oyunun gerçekleştiği kesin bir 'yıl' yok." diyor. "Karakterler bile biraz farklı zamanlardan geliyormuş gibi hissettiriyorlar; 1985 ile 1995 arasında bir yerde." Zaman çizelgesini daha da belirsizleştirmek için karma medya görsel tarzından yararlanılıyor; Beethoven & Dinosaur, atmosferik gerçek çekim görüntüleri ara sahneler ve oynanış ile harmanlıyor. 

Bu tarz, yapım sürecinde animatörlerin, sanatçıların ve teknik yönetmenlerin tutkuyla birlikte çalışmasıyla şekillendi. "Genel bir tonla başlıyoruz; resimsellik düzeyi, ışıkları, lensleri ve animasyon tarzımızı nasıl kullanacağımıza dair bir fikir oluşturuyoruz; ama bunlar yalnızca uzaktaki bir işaret noktası." diye açıklıyor Toole. "Yolculuk sizi farklı patikalara çıkarıyor; teknik, sanatla beklenmedik biçimlerde iç içe geçiyor, gölgelendiriciler yeni fırsatlar sunuyor, gerçekçilik ile stilizasyon arasındaki denge sürekli değişiyor."

İnce ayarlanmış 

Mixtape'in kalbini etkileyici müzikler oluşturuyor. Arkadaş grubu gece boyunca zaman geçirirken önemli etkileşimli anlarda DEVO, The Smashing Pumpkins ve Joy Division parçaları çalıyor. "Muhtemelen arkadaşlarla bir tepeden kaykay ile inerken, bir evin üstüne tuvalet kâğıdı fırlatırken ve öpüşürken tüm detayları göstererek çekilen görüntüleri görmüşsünüzdür." diye belirtiyor Toole. "Ergenlik duygularının coşkusunu mekanikler aracılığıyla yansıtmaya çok çalıştık: Arkadaşınız tarafından ekilmenin nasıl bir his olduğunu oyun mekaniğiyle nasıl anlatırsınız? Hangi şarkı çalıyor olurdu? Arabada arkadaşlarınızla bir şarkıya coşmanın verdiği hissi mekanik olarak nasıl tarif edersiniz?" Ancak Mixtape'in belirgin biçimde doğaüstü olan ergenlik abartılarının (son fragmanda karakterlerin uçtuğu görülebiliyor) arkasındaki anlam sorulduğunda, iki geliştirici ipucu vermedi.

Toole, oyunun geliştirilme sürecinde pek çok şeyin değiştiğini anlattı. Roxy Music'in sofistike pop klasiği More Than This eşliğinde gelen, oyunun sonlarına yakın bir sekans olan Coastal Cruise, tamamen yapısal uyum nedeniyle daha erken bir noktaya taşındı. Galvatron, "Parçaların sırasıyla uzun süre oynadık; art arda dizdik, yeniden sıraladık, değiştirdik, yer değiştirdik, ta ki anlattığı hikâye hızlı ve güzel olana ve doruk noktaları tam olması gereken yere denk gelene kadar." diyor.

Beethoven & Dinosaur'un ikinci oyununu, hoşlandığı kişinin yazın dinlemesi için bir müzik listesi hazırlamaya çalışan hassas bir gencin sevecen titizliğiyle ele alması son derece mantıklı. Galvatron, "Müziğin bizi yönlendirmesine izin verdik." diyor. "Duygusal zirveler, dipler, patlamalar, inlemeler, gitar soloları, çığlıklar, öfke, aşk; hepsi zaten oradaydı. Biz sadece devlerin omuzlarında yükseldik." Doğru sonuca ulaşmak için çok fazla ince ayar yapılması gerektiği belli ama umarız bu yılın ilerleyen döneminde çıktığında Mixtape sizin de yazınıza müzik olabilir. 

Mixtape 7 Mayıs'ta Epic Games Store'da çıkacak.