Porażka leży u podstaw Sherlock Holmes Chapter One.

Metoda rozwiązywania zagadek kryminalnych Sherlocka Holmesa – zwana przez Arthura Conana Doyle'a rozumowaniem dedukcyjnym, ale bardziej zbliżona do rozumowania abdukcyjnego – opiera się na spekulacji, a nieudane hipotezy mogą prowadzić do sromotnych porażek. Choć Doyle nie wnika w błędy w rozumowaniu abdukcyjnym Holmesa, stanowią one podstawę gier detektywistycznych studia Frogwares.

„Popełnianie błędu jako Sherlock Holmes jest bluźniercze i ekscytujące zarazem” – powiedział Jarosław Martyniuk, kierownik zespołu ds. funkcji w studiu Frogwares. „To jedno z założeń, jakie przyjęliśmy na początku prac nad grą. Nasza historia opowiada o młodym Holmesie, który dopiero zaczyna odkrywać samego siebie i swoje cele życiowe. To arogancki młodzieniec, którego pewność siebie nie nadąża czasami za jego zdolnościami – Sherlock, który dopiero zaczyna metamorfozę w najlepszego detektywa na świecie. Dlatego nasz Holmes nie może być nieomylny”.

W Sherlock Holmes Chapter One porażka przybiera wiele form. Możesz przegapić po prostu ślady podczas śledztwa, wyciągnąć błędny wniosek na podstawie znanych faktów, a nawet błędnie ocenić zachowanie jakiejś osoby.

Porażka zazwyczaj nie kończy jednak gry, tylko zmienia jej przebieg.

„Po prostu brniesz dalej i stawiasz czoła konsekwencjom swoich wyborów” – powiedział Martyniuk.

Stworzenie gry, która pozwala graczowi popełniać błędy, jednocześnie dostarczając wszystkich wskazówek niezbędnych do rozwiązania tajemnicy, jest nie lada wyzwaniem.

„To trudne zadanie” – powiedział Martyniuk. „Nie możemy uczynić gry zbyt prostą, gdyż rozwiązanie sprawy nie będzie wówczas dawać satysfakcji, ale nie należy też przesadzać w drugą stronę, inaczej gracze będą znudzeni i sfrustrowani. Jednym z dwóch głównych celów, które przyświecały nam podczas projektowania tego tytułu, było stworzenie ciekawej opowieści z tajemnicami, które gracz odkrywa samodzielnie. Rozwiązywane sprawy i napotykane dokumenty mają mnóstwo dwuznaczności i niewiadomych. Gracz musi samodzielnie analizować dowody i nigdy nie ma pewności, czy wyciągnięte wnioski okażą się słuszne”.

Frogwares stara się również oddać w grze osobowość i talent Holmesa, uwzględniając jego zdolności rozwiązywania spraw, dedukcji i obserwacji w mechanizmach śledztwa.

„Te elementy stanowią postawę rozgrywki, pozwalając graczowi zbierać i interpretować dowody, wyciągać własne wnioski i decydować o kierunku śledztwa” – stwierdził Martyniuk. „Fabuła, narracja i rozgrywka współgrają w ten sposób ze sobą. Aby znaleźć idealną równowagę między tymi elementami, nieustannie testujemy grę, zbieramy informacje zwrotne, znów testujemy i tak w kółko”.

Wśród narzędzi dostępnych dla gracza w Sherlock Holmes Chapter One jest słynny Pałac Pamięci – opracowany w starożytnym Rzymie system mnemoniczny, w którym wspomnienia są powiązane z miejscami w fizycznym lub wyobrażonym miejscu. W grze Pałac Pamięci stanowi narzędzie wizualne, za pomocą którego gracz interpretuje wydarzenia z przeszłości i kształtują swoje nastawienie do nich. To z kolei może pomóc mu zdecydować, kto jest winny i co zrobić z tą wiedzą. Metoda ta nie jest nieomylna.

„Dedukcje mogą prowadzić do różnych wniosków” – powiedział Martyniuk.

W Sherlock Holmes Chapter One gracz będzie również wykonywał inne czynności typowe dla pracy detektywa, takie jak zbieranie śladów, szukanie sekretnych miejsc, rozmawianie z podejrzanymi, noszenie przebrań, a nawet walka.

„Gracz musi pamiętać, że nie wciela się w rolę superbohatera, a już na pewno nie jest nieśmiertelny”– powiedział Martyniuk. „Walki są zgodne z etosem Sherlocka. Ma on ogromne możliwości, ale cechują go niskie umiejętności defensywne. Nie chodzi o to, by trup ścielił się gęsto (chyba, że tak zdecydujesz, ale może to pogorszyć Twoje relacje z przyjacielem z dzieciństwa, Jonem). Celem jest rozbrojenie przeciwników i wykorzystanie otoczenia do osiągnięcia swoich celów. Kluczem w walce są zdolności dedukcyjne”.

Studio Frogwares, znane z gier z Sherlockiem Holmesem, w swoim najnowszym dziele oddaje do Twojej dyspozycji możliwości, które rozwijało przez ponad 20 lat pracy nad podobnymi tytułami.

„Rozgrywka w naszych pierwszych grach z Sherlockiem Holmesem polegała na klasycznej mechanice typu point-and-click” – powiedział Martyniuk. „Łamigłówki musieliśmy dostosować do technologii, jaką wówczas dysponowaliśmy. W miarę jednak, jak technologia się rozwijała, a możliwości komputerów i konsoli wzrastały, tworzone przez nas gry stawały się coraz bardziej złożone. Technologia 3D pozwoliła nam wprowadzić zagwozdki logiczne działające w trójwymiarze. Gracz mógł odtąd podnosić przedmioty i obracać je w poszukiwaniu wskazówek, a także obchodzić miejsce zbrodni i oglądać je z różnych perspektyw. Dzięki wprowadzeniu w grach otwartego świata mogliśmy też poszerzyć badane przez gracza miejsca. Lokacje nie ograniczają się już zaledwie do jednego pokoju, a potencjalni świadkowie mogą znajdować się poza nimi. Niekiedy gracze mają nawet możliwość tropienia śladów, które zostawili umykający sprawcy. Eksplorowanie otoczenia w rozgrywce cechuje teraz większa swoboda”.

Najważniejszą częścią każdej udanej interaktywnej gry ze sprawą morderstwa jest swoboda.

Podczas czytania dobrej, pełnej tajemnic powieści lub oglądania kryminału, odbiorcy mogą próbować rozwikłać skomplikowaną sprawę jeszcze zanim zostanie ujawnione jej rozwiązanie. Jest to jednak doświadczenie bierne. Poza nielicznymi wyjątkami, wszystkie poszlaki są odbiorcy prezentowane. 

W grach wideo sytuacja jest zgoła inna. Ich twórcy mogą stworzyć nie tylko tajemnicę, ale i przestrzeń, w której gracze będą samodzielnie poszukiwać wskazówek i nadawać im znaczenie. Gry z zagadkami, takie jak Sherlock Holmes Chapter One, wywierają na ludzi tak znaczący wpływ, ponieważ są to interaktywne opowieści, które zmieniają rolę odbiorcy z biernego obserwatora na aktywnego uczestnika wydarzeń.

„Jesteś główną postacią (przez większość czasu)” – stwierdził Martyniuk. „Tego typu gry są satysfakcjonujące, bo dają graczom poczucie sprawczości i spełnienia. Dzięki temu czują się oni niczym genialni detektywi. Pozwól grze pobudzić Twoją intuicję. Jeśli całość uzupełniają wątpliwości natury moralnej, a wydedukowane przez graczy odpowiedzi mogą być zarówno prawidłowe, jak i błędne, gra stanowi świetny materiał do luźnych rozmów, w których ludzie mogą dzielić się sposobami rozwikłania zagadek i motywami, które stały za podejmowanymi przez nich wyborami”.

„To może być coś wyjątkowego. Przyjrzeć się jednej sprawie, jednemu dochodzeniu, ale z perspektywy wielu różnych osób. Doświadczać ich toku myślenia, poznawać szczegóły moralnych dylematów i podejmowanych decyzji – z braku lepszego określenia powiem tylko, że to naprawdę niesamowite. To jakby poznać kogoś nieco bliżej dzięki grze”.