TAPE GLITCH

TAPE GLITCH is een psychologische horrorspel vanuit de eerste persoon waarbij spelers overstroomde liminale ruimtes verkennen, beschadigde VHS-herinneringen ontdekken en overleven wat zich daarin verbergt.

Speel een band af. Betreed de herinnering.

Door de overstroomde gangen liggen VHS-banden verspreid. Vind er een, en je wordt meegesleurd naar binnen in een opname van een plek die ooit bestond. Elke band geeft je maar weinig tijd om te vinden wat er achtergelaten werd, voordat iets vanbinnen jou als eerste vindt. Vind de code, ontsnapt uit de band en keer terug naar de echte wereld — als die nog zo genoemd kan worden.

Je bent niet alleen

De bedreigingen in elke band volgen hun eigen logica. Sommige achtervolgen. Sommige wachten. Sommige zie je nooit aankomen. Uitzoeken hoe je elke bedreiging overleeft, is deel van het spel... en deel van de verschrikking. Je zaklamp kan je helpen de weg te vinden, maar niet alles in het donker wil gezien worden.

Zwembaden

Het water is volledig fysiek gesimuleerd, stroomt om je lichaam heen en reageert natuurlijk op elke beweging die je maakt. Het voelt als een natuurlijk onderdeel van de wereld en geeft elke overstroomde ruimte een geloofwaardiger aanwezigheid.

Terugspoelen

Elke band laat je de tijd terugspoelen en neemt je een paar seconden terug, samen met je positie en alles om je heen. Het zal je niet redden, maar het geeft je misschien nog een kans.

Kenmerken

Over de ontwikkelaar

TAPE GLITCH is een onafhankelijk horrorproject dat voornamelijk door één enkele ontwikkelaar is gemaakt.
Het begon als een laat nachtelijk idee — overstroomde ruimtes, VHS-ruis en de soort angst die uitgaat van plekken die te stil aanvoelen om echt te zijn. Geïnspireerd door liminale ruimtes zoals de Backrooms en Poolrooms was het doel iets te bouwen dat aanvoelt als het betreden van een herinnering die nooit gevonden had mogen worden.
Een deel van het eerste level is gemaakt in samenwerking met Vaporama, een beeldend kunstenaar bekend om zijn werk met liminale ruimtes.
De ontwikkeling vond plaats tijdens avonden na het werk en school, weekenden wanneer dat mogelijk was, en lange periodes daartussen. Geen studio, geen groot team — gewoon een project dat me steeds weer terughaalde totdat het iets werd dat het delen waard was.
Bedankt voor het kijken.