TAPE GLITCH

TAPE GLITCH to psychologiczna gra horrorowa z perspektywy pierwszej osoby, w której gracze eksplorują zalane przestrzenie liminalne, odkrywają uszkodzone wspomnienia z kaset VHS i przeżywają to, co skrywa się w ich wnętrzu.

Włóż kasetę. Wejdź w wspomnienie.

Po zalanych korytarzach walają się kasety VHS. Znajdź jedną, a zostaniesz wciągnięty do nagrania miejsca, które kiedyś istniało. Każda daje ci tylko chwilę na znalezienie tego, co zostało porzucone, zanim coś w środku znajdzie ciebie. Znajdź kod, ucieknij z kasety i wróć do prawdziwego świata — jeśli wciąż można go tak nazwać.

Nie jesteś sam

Zagrożenia w każdej kasecie rządzą się własną logiką. Niektóre gonią. Niektóre czekają. Niektórych nigdy nie zobaczysz, zanim będzie za późno. Rozgryzienie, jak przeżyć każde z nich, jest częścią gry... i częścią horroru. Latarka może pomóc ci znaleźć drogę, ale nie wszystko, co kryje się w ciemności, chce być dostrzeżone.

Baseny

Woda jest w pełni symulowana fizycznie, opływa twoje ciało i naturalnie reaguje na każdy twój ruch. Sprawia wrażenie naturalnej części świata, nadając każdej zalanej przestrzeni bardziej wiarygodną obecność.

Przewiń

Każda kaseta pozwala ci cofnąć czas o kilka sekund – razem z twoją pozycją i wszystkim wokół ciebie. To cię nie uratuje, ale może dać ci jeszcze jedną szansę.

Cechy

O twórcy

TAPE GLITCH to niezależny projekt horrorowy stworzony głównie przez jednego dewelopera.
Wszystko zaczęło się od nocnego pomysłu — zalane przestrzenie, szumy z VHS i ten rodzaj grozy, który emanuje z miejsc zbyt nieruchomych, by były prawdziwe. Zainspirowany przestrzeniami liminalnymi, takimi jak Backrooms i Poolrooms, celem było stworzenie czegoś, co sprawia wrażenie wkraczania w wspomnienie, które nigdy nie miało zostać odnalezione.
Fragment pierwszego poziomu powstał we współpracy z Vaporamą, artystą wizualnym znanym z prac poświęconych przestrzeniom liminalnym.
Produkcja odbywała się wieczorami po pracy i szkole, w weekendy kiedy było to możliwe, i w długich okresach pomiędzy. Bez studia, bez dużego zespołu — tylko projekt, który ciągle mnie do siebie przyciągał, aż w końcu stał się czymś wartym podzielenia.
Dzięki, że zajrzałeś.