Artikel
Cronos: The New Dawn Gamescom hands-on is een eerbetoon aan The Thing en Dead Space
A
Alyssa Mercante
In Cronos reist een gezichtsloze, naamloze vrouw, alleen bekend als the ‘Traveler’ (‘de Reiziger’), door een met as bedekt Polen op zoek naar mensen die ze moet ontvoeren voor haar mysterieuze werkgever. "Je weet niet echt veel over wie de reiziger is", vertelt medegamedirecteur Wojciech Piejko. "Je weet dat ze koud en heel rigide is, bijna militair, bijna robotachtig, maar hoe je haar en haar reis ziet, verandert drastisch richting het einde."
Maar in het begin is ze gewoon the Traveler en weet je niet precies wat ze doet en waarom. Op briljante wijze dwingt de cold opening van Cronos je om beslissingen te nemen die belangrijk lijken, maar het is onduidelijk hoe die zullen uitpakken.
"Luister naar de wil van degenen die niet spreken", klinkt het aan het begin. Dan volgen er snelle flarden van zwart-wit nieuwsbeelden: explosies, gasmaskers, de dood, afgewisseld met wat klinkt als een ruimteschip dat op aarde neerstort. "Lazarus-protocol geactiveerd", zegt een robotstem, waarna hij me vertelt dat mijn voorganger (wie dat ook moge zijn) is overleden en dat ik zijn plaats moet innemen. Op een monitor voor the Traveler verschijnt een reeks Rorschach-tests, met steeds maar twee opties om uit te kiezen. Daarna volgen enkele simpele vragen zoals "wat is je doel?", waarbij het spel alleen vage antwoorden geeft als "de weg vrijmaken" of "hen terugbrengen". Ik blijf bij elke vraag hangen en pijnig mijn hersenen over hoe deze keuzes van invloed kunnen zijn in een spel waarvan ik het plot nog niet begrijp.
"Ik denk dat we een risico hebben genomen door deze cold opening voor de game te maken", zegt Piejko. En dat loont.
Tegen de tijd dat ik klaar ben met deze vragen (waarvan de laatste een bliksemsnelle ronde met woordassociaties is), kan ik niet wachten om los te gaan en dit donkere, asgrauwe Polen te verkennen. Gewapend met een pistool dat kan veranderen zoals dat van Jesse Faden in Control, stap je dit dorre land binnen op zoek naar de overblijfselen van je voorganger. In het begin voelt het als een Resident Evil- of Dead Space-game, terwijl je je door kieren wurmt, verlaten huizen doorzoekt op voorraden en je kleine inventaris beheert, maar zodra je de strijd met vijanden aangaat, wijkt Cronos drastisch af van zijn inspiratiebronnen.
De vijanden in Cronos staan bekend als Orphans, en het zijn slijmerige, mensachtige monsters met vieze tentakels die misschien bekend aanvoelen, maar dat zeker niet zijn. Je ontleedt hier geen necromorfen en in eerste instantie lijkt het vrij eenvoudig om een Orphan uit te schakelen: ik schiet de eerste die door een deur breekt en zich op me stort met een paar schoten neer (waardoor ik handig een pad vrijmaak). Maar later realiseer je je dat deze freaks, net als in John Carpenter’s The Thing, kunnen samensmelten tot een enorme, walgelijke massa. Als je de resten van de Orphans niet vernietigt, zal een levende vijand een dode opeten en zijn vaardigheden overnemen.
"We brengen dit naar een meer tactisch niveau, dus je hoeft niet supernauwkeurig te zijn in het spel; je moet nadenken", legt Piejko uit. "Later in het spel kom je verschillende soorten vijanden tegen en wie schiet je dan eerst neer? Misschien denk je: 'Oké, ik dood de schutter', maar dan kan de gepantserde gast het lichaam absorberen en ook de vaardigheid, en dan moet je ineens vechten tegen een gepantserde schutter. Dit zorgt voor meer tactische beslissingen."
En met beperkte middelen moet je niet alleen zuinig zijn met je munitie, maar ook goed nadenken over wat je maakt. Voor het maken van een gezondheidspakket gebruik je dezelfde middelen als voor munitie, waardoor spelers een keuze moeten maken: ren je een kamer binnen met genoeg metaal voor deze sukkels, of zorg je ervoor dat je overeind kunt blijven?
"Sommigen van ons zijn opgegroeid in de jaren 80, dus dit is niet alleen een eerbetoon aan survivalhorrorspellen (je zag Resident Evil -achtige vibes, er is een Dead Space-vibe), maar ook aan dat decennium. De thema's van het verhaal, de esthetiek, we verbinden al deze dingen met elkaar, het is alsof je in een winkel staat met herinneringen en zegt: 'Ik wil dit, dit en dit'," zegt Piejko.
Cronos: The New Dawn voelt als een slimme mix van diverse horror-klassiekers (games, films en dergelijke). Hoewel ik maar een kort stukje heb kunnen spelen, zie ik nu al hoe makkelijk spelers overweldigd zullen raken door de samengeklonterde massa's Orphans en hoeveel heerlijke chaos dat zal opleveren. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten van Cronos, maar nu weet ik zeker dat ik er zin in heb.
Je kan de game nu al vooraf kopen in de Epic Games Store.
