Balita
Ang The Expanse: Osiris Reborn ay naghahatid ng mga alingawngaw ng Mass Effect sa likod ng isang di malilimutang bahagi ng kathang-isip
C
Charlie Wacholz
Gaano ko man kamahal ang sci-fi na dinadala ako palayo, nang walang kahit anong pagdududa, ang astig din kapag ang lahat ay may kasagutan o koneksyon sa isang bagay na maaaring totoo sa teorya. Ang mundo ng The Expanse ay laging ganito sa mga nobela at TV, ngunit ang ganoong komprehensibo at may pinagbabatayang science fiction ay madalas na hindi umuubra sa video game. Kung saan nakapupuntos nang mataas ang hyper-realism at simulated immersion sa pag-simulate ng isang lungsod o makasaysayang labanan o sa paggawa ng high-fidelity graphics, ngunit madalas naman itong kinakapos sa aktuwal na labanan, galaw, o eksplorasyon na ang usapan. At habang lumalalim ang laro, lalong mas nagiging mahirap na gawing kasiya-siya ang antas ng tindi ng realism na mae-enjoy sa isang shooter. Sa loob ng isang oras na hands-off demo, nagpakita ang Owlcat Games ng mahusay na kumpiyansa sa maingat na pagsulong sa The Expanse: Osiris Reborn.
Kasunod ng isang pangunahing karakter at ng kakambal nitong lalaki na dinisenyo ng player, nagsisimula ang demo matapos ang isang misteryoso at nakamamatay na sakuna. Tumakas sa isang ninakaw na ship ang karakter ng player at ang kaniyang kambal na si J. Kinuha mula sa isang corporate fleet na pagmamay-ari ng Protogen, isang kahina-hinala ang etikal na korporasyon na may nakatagong motibo, saglit lang at sumabak sa gulo ang kambal. Ngunit bago pa man sumiklab ang aksyon sa payapa sana na spacecraft, naglaan muna ang dalawa ng oras para makipagkuwentuhan sa crew, gaya ng isang dispatcher na ipinanganak sa isang kolonya ng asteroid. Si Lanky, dahil sa kakulangan ng gravity at mahinang pagsasalita, salamat sa maaasahang belt colonies sa sign language, saglit akong nag-alala sa pakikipag-usap niya. Hindi dahil mahina ang pagkakasulat o awkward, kundi dahil inakala ko na ang buong demo ay puno ng mga tahimik na karakter, na ayon sa ilan sa hindi kanais-nais na stereotype na madalas na idinidikit sa hard sci-fi na genre. Halos agad namang napatunayang mali ako nang makilala ko ang makukulay na tauhan ng barko, gaya ng isang madaldal na tindero at maalagang chef (na palaging nagbabago ang inihahandang pagkain). Bawat isa ay may nakakagulat na dami ng opsyon sa pakikipag-usap, at ang maliit na bahagi ng dialogue tree na nakita ko ay nagpakita ng matalas na pagtingin sa personalidad at karakter na hindi lang umaasa sa karaniwang sci-fi tropes na madalas matagpuan sa ganitong uri ng laro.
Ngunit hindi nagtagal bago naabutan ng Protogen ang crew. Ang pag-hack sa mga komunikasyon ng barko at pagbibigay ng ultimatum na nauuwi sa: "Isuko ang mga magnanakaw o magbayad," nakita ko ang unang napiling kuwento ng seksyon. Ibinigay ang opsyon na kumbinsihin ang aming commanding officer na utusan ang istasyon na maghanda para sa labanan, o magpanggap na inosente at kami na lang ang humanap ng paraan. Pinili namin ng isa pang journalist sa demo ang panghuli, para iligtas ang crew mula sa tiyak na kapahamakan, at palihim na tumakas mula sa opisina ng boss sa pamamagitan ng air duct. Hindi naging maayos ang mga bagay-bagay.
At ilang sandali lang matapos noon, iniiwasan na ng mga bayani ang mga bala. Ginawa nila ang lahat para linisin ang aming pangalan, mula sa epektibong pagpapalit ng plaka ng ninakaw na ship, hanggang sa ilang cover-based shootouts sa mga kapanapanabik na set piece tulad ng pamamaril sa mga kalaban palabas ng hull ng barko, at ang palihim na paggalugad sa mga silid nila na may mga madadaling environmental puzzle na humaharang sa aming daraanan. Paminsan-minsan, sinisingitan ito ng mga cutscene at scripted moments tulad ng mga karagdagang pagkuha ng loot o level path na nagpapakita ng kahihinatnan ng aming pinili, na ipinapakita ng mga developer kung ano ang posibleng mangyari kung sinubukan naming hikayatin ang ship na lumaban o kung iba ang tinahak naming paraan para tapusin ang misyon.
Sa aming paglalakbay, nag-utos ang pangunahing karakter sa kaniyang kakambal na pabagsakin ang mahihinang bahagi ng level o sunugin ang mga cover gamit ang isang panilab na granada. Pero hindi lang iyon ang tulong na mayroon siya. Sa halip, matutulungan ka ng mga crewmate kahit wala ka sa misyon. Sa kaso namin, pinaandar namin ang mga panlabas na turret ng ship para makatulong laban sa banta sa loob. Muli, maingat na sumusunod sa mga makatotohanang batas ng mundo, nagkaroon ng pansamantalang epekto sa labanan ang biglang pagkawala ng pressure bago ito muling tinakpan ng hull ng barko. Nakikibahagi rin siya sa ilang maliliit na desisyon tungkol sa bilis at landas na tatahakin sa level, kahit na hindi siya laging direktang makakatulong sa labanan. Sa tingin ko, mahusay itong paraan para ibalanse ang isang Mass Effect-style companion system nang hindi tuluyang inaalis ang pagkakataon ng isang karakter na magustuhan mo, kahit papaano.
Mukhang masaya ang combat na kontrolado ng player, na may mga baril na tumatama nang may tamang pinsala at sonic pop, kahit pa wala namang ipinapakitang bago ang cover system.
Ang pagkakasunod-sunod na nakita ko ay talaga namang humihikayat—at karapat-dapat—na ikumpara sa obra ng BioWare. At maganda naman ang pagdadala nito sa mga pagkakatulad na iyon. Bagaman hindi ko nakita ang maraming paglayo mula sa klasikong formula maliban sa ilang maliliit na pagbabago sa mekanikal gaya ng remote companion system at mas dynamic na mga kapaligiran, na sinamahan ng mga modernized na bersyon ng mga pamilyar na ideya, ang ebidensya ay nasa kuwento. Hindi ko pa tunay na nakikita kung ano talaga ang magiging takbo ng kuwento ng larong ito, ngunit ang sulyap ko sa mga karakter at pagsusulat nito ay sapat na para makuha ang tiwala ko.
Puwede mo na ngayong i-wishlist ang The Expanse: Osiris Reborn sa Epic Games Store.